Oudoom!

Mijn nichtje Susan (dochter van mijn zus Marja) is zwanger! Dat zei Henk, Marja’s man en dus mijn zwager, me vanochtend. ‘Het hartje klopt, hebben ze gehoord in het ziekenhuis, maar we blijven voorzichtig.’ Voorzichtig omdat Susan eerder al een mislukte zwangerschap had.
Maar stel dat ze een achterneefje of achternichtje krijgt, dan word ik dus oudoom van het kind. Liever had ik een woord als ‘grootoom’ volgens het Engelse recept: grand-uncle. Maar toch is het een leuk idee om op je 54ste oudoom te worden.

Geluidjes

‘Dat is toch léuk, Ben?’
‘Wat, Sarah?’
‘Geluidjes.’
‘Zodat mensen, als ze uiteindelijk hier aangekomen zijn, geluidjes krijgen te horen?’
‘Bach bijvoorbeeld.’
‘Een stukje Bach, van Glenn Gould. Dat is het mooiste wat de mensen ooit te horen krijgen, ja.’
‘Doe dat dan, jongen!’
‘Nee.’
‘Waarom toch niet?’
‘Omdat, ja dat weet ik ook niet. Omdat de mensen zelf ook wel muziek zullen hebben opstaan. Daarom. Muziek van de Beatrackers of van Stravinsky of zoiets.’
‘En daar wil je niet mee intervel... hoe heet dat ook.’
‘Mee interfelliëren of zoiets, nee. Je komt soms op een blog van een best interessante Zuidamerikaanse, maar die heeft dan een lied aanstaan. Die heeft dan iets interessants te melden over een Braziliaanse dichter, DeAndrade bijvoorbeeld, maar god! wat een herrie! Dat is dan ook meteen genoeg voor mij. Ik lees de informatie dan al niet meer. Ik ga meteen door naar een volgende blog.’

(Auto)biografie?

Dat is ook zo’n boek waarvan ik hoop dat het zal bestaan: een boek waarvan je als lezer a) niet weet of het een autobiografie is en b) niet weet of het een biografie is.

Chronologisch

Er moet toch minstens één thriller zijn waarin het zo gaat: deel I (bijvoorbeeld 15 hoofdstukken) over de dader en zijn daad, tot en met zijn arrestatie. Deel II (ook 10 of 15 hoofdstukken) waarin de speurders de dader zoeken en tenslotte pakken. In die volgorde. En nog spannend ook. Ik heb zo’n boek nog nooit gelezen.

‘Een groot goed’

‘Normaal zie je dus weinig op tv.’
‘Dat ben ik met je eens, Ben. Dan ga ik ook in een andere kamer zitten te luisteren naar Bach, naar Bae Bon Twang, of hoe heet die Koreaanse pianiste. Prachtige pianiste. BWV 1055!’
‘Ja, da’s prachtig. Maar dan komt er zo’n berichtje over meneer Koenders.’
‘Je bedoelt die keurige of laat ik zeggen: körige jongeman van de PvdA?’
‘Ja. Die jongen is minister of staatssecretaris of onderminister geworden, en die blijkt al meteen even corrupt te zijn als een gemiddelde CDA’er.’
‘Nee!’
‘O jawel hoor, Sarah. Hij doet ontwikkelingswerk, weet je. Dus dan zou je denken: dan doe je bijvoorbeeld iets aan de kustvisserij in Senegal. Weg met de Europese vissersschepen, zou je denken. Nee, hoor. Geen sprake van. Hij organiseert een soort van manifestatie, hier, in ‘Schokland’, en hij gunt het werk voor die organisatie aan een paar PvdA-jongens.’
‘Dat doen toch alle ministers? Ik bedoel, dat doen ze toch allemaal?’
‘Ja natuurlijk. Maar je verwacht het niet, als je van jezelf links bent aangelegd. Zoiets doe je niet, toch, als PvdA’er?’
‘Nou, nee.’
‘Er was vanavond ook een opgewonden joch van de SP, die kwam uitleggen dat dat hele gedoe binnen de SP volkomen democratisch was geweest. Nietwaar, begon hij al te zeggen, de SP is een grote partij, en zo komt het allemaal. Hij is volgens mij nauwelijks 28 jaar oud, maar hij komt uit de wetenschap. Zeiden ze. Uit de filosofie.’
‘Dat is geen wetenschap, maar goed.’
‘Het was zo’n jongen die twee jaartjes filosofie gedaan had, toen de SP had ontdekt, et voilà.’
‘Hoe verbaasde hij iedereen dan met het ontslag van Elma Verheij? Was dat ook democratisch?’
‘Daar kwam hij niet aan toe helaas. De presentator hield het tegen, ging op een ander onderwerp over. Het was een programma van de VARA.’
‘Vandaar.’

Ochtend

‘Môgge, lief.’
‘Môgge, Ben. Heb je lekker geslapen?’
‘Ik geloof het wel, ja. Jij?’
‘Ik niet zo goed. Ik ben er nog even uit geweest, om een uur of vier. Glaasje water. Toen ben ik ook maar even gaan lezen in ‘De complete modermismen’. Dat stuk over Bonaire, weet je wel.’
‘O ja. Waarin Van Kooten schrijft over een Française in een groene bikini, groener dan hij het ooit op Bonaire gezien heeft.’
‘Precies, ja. Dat moet een soort lichtgevend groen geweest zijn, denk je ook niet? Daarna ging ik weer naar bed, en toen droomde ik dat ik door Tholen liep. Maar ik ben nooit in Tholen geweest!’
‘En toch...?’
‘Ja. Dus ik heb niet zo’n goeie nacht gehad. Maar jij hebt goed geslapen, Ben?’
‘Ik ben twee keer wakker geschrokken, dus dat is weinig. Die EO, hè.’
‘Daar ben je toch niet door wakker geschud?’
‘Nee. Maar gisteravond was er een directeur van de EO op de tv, die zomaar toegaf dat ze al sinds de jaren zeventig censureerden op de naam Darwin, op de evolutie enzovoorts. Omdat, zei hij ongeveer, wij er niet zeker van konden zijn of de mens een toevallig verschijnsel dan wel een schepping Gods is.’
‘Ze denken daar dat de mens geen diersoort is, maar een apart soort ding met een ziel erbij. En dat wij daarom natuurdocumentaires kunnen maken, en zo. Kwam er nog tegenspraak in dat programma?’
‘Niemand die zei: schandalig of ophoepelen. Heel vreemd. Er was zelfs een advocaat bij, die vond dat je dat soort dingen wel kon verwachten van de EO.’
‘Dat soort bedrog.’
‘Ja. Die EO-man zei dat ze het volste recht hadden om dat bedrog te plegen.’

Schepper

‘De NAVO gaat dus kleinere bommetjes gooien in Afghanistan.’
‘Dat lees ik, ja.’
‘Geloof je dat niet?’
‘Ik geloof daar niets van, nee. En alsof je met die kleinere bommetjes meer Taliban-strijders zou treffen, en tegelijk minder gewone mensen. Als je dat wilt bereiken, moet je wel heel kleine bommetjes gebruiken, in de vorm van kogels bijvoorbeeld, die je dan ook nog zeer precies moet zien af te schieten.’
‘Maar dat de NAVO dus toegeeft dat ze tot nu toe verkeerd bezig zijn geweest, interesseert jou dus niet.’
‘Nee. Dat is krokodillengehuil van die Jaap de Hoop Scheiter.’
‘Scheffer, Ben.’
‘Vooruit. Jaap de Hoop Schepper. Jij je zin. Read my lips: er zal geen gewone Afghaan minder door sterven. Ik ken de dodentallen in Irak en Afghanistan niet, maar één ding staat vast: Amerikanen, Engelsen, Duitsers, Australiërs, Nederlanders enzovoorts horen daar niet te zijn. Punt. We zijn er wel, we vermoorden hier en daar wat Irakezen en Afghanen, en daarom worden we gehaat, zoals wij 60 jaar geleden de Moffen haatten. Ik kan het me heel goed voorstellen, en ik sta aan de kant van degenen wier land wordt bezet.’
‘Jij zegt dus: direct en volledig terugtrekken.’
‘Ja.’
‘Misschien zit dat er wel in, nu Gordon Brown naar Bush is gegaan. Camp David.’
‘Ik heb geen idee wat ze daar bespreken, maar als je alleen al die gluiperkop van die Brown voor je ziet, zou ik daar niet op gokken. Amerika gaat niet uit Irak, want daar zit olie. Klaar. En aan de andere kant van Iran ligt Afghanistan. Dus daar gaan ze ook niet vandaan.’
‘Ik begrijp je.’

Foefeltjes

Ik ben veel langer dan de gemiddelde medemens blijven vasthouden aan de tikmachine. Een ouwe Adler, en daarvoor een nog oudere Olympia. Prachtige machines, die je ook zelf kon repareren als er iets stuk was. Er heeft, aan het Nassauplein in Alkmaar, nog jaren lang een winkeltje bestaan, waar je onderdelen van zulke machines kon krijgen. ‘Wat is er van uw dienst, meneer?’ ‘Ik zoek van de Adler TW202: de letter E, en een soort V-snaartje voor achterin de wagen, weet u wel? Doet u ook maar een setje adelaarkopschroefjes, want die raken ook al behoorlijk versleten.’ Heerlijke tijden.
Maar je gaat met de tijd mee, wordt modern. Computer. Geen gedoe meer met Type-Ex, carbonpapier of vieze vingers bij het verwisselen van het tiklint. Grote voordelen. Als ik nu wat te zeggen heb, mail ik mijn boodschap.
Toch is er ook een nadeel: ik mis mijn foefeltjes (fuvelquas, in het Spaans). Als ik vroeger een brief of een verhaal of zomaar een dagelijks dingetje schreef, had ik daar een doorslag van. Die doorslagen lagen op een stapeltje naast mijn tikmachine, ik ruimde ze pas op na een week of na twee weken of drie. Dan gingen ze in diverse mappen, waar ze nu nog in liggen. Ik kijk heel soms nog in die mappen (met namen zoals ‘Kees de Braaijer 1986-1994’ of ‘Dagelijkse notities 1983’).
Op die doorslagen noteerde ik allerlei dingen: telefoonnummers, dingen die ik moest onthouden, dingen die ik absoluut niet mocht vergeten te doen, tekeningetjes van twee kraaien die vechten om een brokje witbrood, noem het maar op. Dingen dus, foefeltjes, waarvoor je niet zomaar een stuk papier pakt, maar waarvoor het papier toevallig aanwezig is, in de vorm van die doorslagen. Zo heb ik het dertig jaar lang gedaan, totdat ik een computer in huis had. Ik mis mijn foefeltjes.

Een Helmantel...

‘Ik weet zijn voornaam nu al niet meer. Hans? Erik? Dirk? Willem? Maar zijn oerchristelijke achternaam, Helmantel, die onthoud ik wel.’
‘En die wou dus in het Groninger Museum tentoongesteld worden.’
‘Ja. Dat eiste hij min of meer.’
‘Da’s ook raar. Je maakt een paar schilderijen en dan eis je dat ze in een museum komen. De omgekeerde wereld, vind je ook niet?’
‘Ja. Het lijkt me normaal dat een museum eerst bij jou komt kijken en dan ja of nee zegt. Het moet je als het ware overkomen. Daar komt nog bij dat het een gelovig type kunstenaar blijkt te zijn, dus krijg je er ook nog de brutaliteit van de Christen Unie bij. Zo’n landbouwer die gemeenteraadslid is geworden, die zegt: het is toch ook mooie kunst! Nee, zei de goede man, natuurlijk wil de politiek zich er niet mee bemoeien, maar die Helmantel, die moet u ophangen.’
‘Een goede reden om maar eens te stoppen met dit kabinet.’
‘Ik ben het volledig met je eens, Sarah.’

Filmisch

‘Ik heb een boek gekocht, op de markt, van Thomas Harris. ‘De Hannibal Lecter Omnibus’. En daar kom ik maar niet doorheen. Verklaar mij dat eens, Sarah.’
‘Het is te dik, Ben.’
‘Maar ik lees vaak enorm saaie, dikke boeken. Dat weet je.’
‘Het gaat over seriemoordenaars. Nee, daar hou jij wel van.’
‘Hoe weet jij dat?’
‘Je hebt een site over serial killers in je favorieten staan, lulhannes.’
‘O ja. All right. Maar ik kom niet door dat boek heen. Twee hoofdstukken en dan is het al over.’
‘Twee?’
‘Ja, want dan weet ik al dat de schrijver in het derde hoofdstuk switcht naar de dader of de vermeende dader. Het is die verveling waar ik niet tegen kan.’
‘Je bedoelt, zo’n boek kan niet tippen aan bijvoorbeeld John le Carré.’
‘Nee, sowieso niet. Ik vind het een soort Dostojevski.’
‘Zo erg is het toch niet, Ben?’
‘Zo erg is het.’

Gijs is dood

‘Het was een ongeluk, Ben.’
‘Overreden.’
‘Ja. Daar lag ie.’
‘Je moet je er niet teveel van aantrekken. Gijs was een hond.’
‘Ik trek me er ook niet teveel van aan, Ben. Echt niet. Ik trek me er veel minder van aan dan jij doet van die Tour de France.’
‘Die doping en zo.’
‘Ja. Verzin eens een oplossing voor dat probleem.’
‘Dan moet je eerst weten dat niet 10% en niet 35% en niet 50%, maar 100% van de renners doping gebruiken. In of buiten de Tour de France of de Vuelta of de Giro, dat maakt niet uit. Wat moet je daaraan doen? Je moet dat van boven af zien te veranderen. Dus de ploegleiders. Die moeten er het eerst uit. De Theo van Rooyen’s, de Erik Breukink’s, de Erik Dekker’s. Dat soort lieden moet er uit. Lukt je dat niet? Stel ze verantwoordelijk dan. Als er een renner wordt gepakt, beboet die lieden dan met een serieus bedrag, zoiets als € 500.000, rechtelijk op te eisen. Schors, natuurlijk, de renner en zo. Dat is minder belangrijk. Beboet de ploegleider.’
‘Dat kost je weinig denkwerk, zie ik.’
‘Nee, natuurlijk niet. Hetis toch ook zo simpel als wat? En eenmaal een renner betrapt, dan ligt de ploegleider van die renner er ook definitief uit. Zo moet het, en niet anders.’
‘En hoe moet het met die out-of-competition controles?’
‘Dat is al even simpel. Als je niet bent waar de controleur je verwacht, krijg je een waarschuwing ter waarde van bijvoorbeeld € 10.000. Ben je er een tweede keer niet, dan ben je ‘positief’ zoals geloof ik de term is. Dus € 500.000 boete voor de ploegleider. Geen uitzonderingen maken, gewoon doen.’
‘Lijkt me een goed, een normaal plan. Ik heb Gijs nog wel opgeraapt, en ik heb hem begraven.’
‘Waar, Sarah?’
‘Voor ons huis, op het grasveld.’

Bedrog

We hoeven niet meer, en nooit meer, naar de Tour de France te kijken. Eerst Sinkiewic, of hoe heet ie, dan Vinokourov, dan Moreni, en nu Rasmussen. Ik laat de eerste drie zondaars maar even rusten. Rasmussen dan. Gele trui. Geweldige klimmer. De klootzak was dus helemaal niet in Mexico, bij zijn familie of iets dergelijks, hij was in Italië. Bij bijvoorbeeld dokter Ferrari, om net als onze heer Thomas Dekker bijvoorbeeld zakjes bloed toegediend te krijgen.
Hij wordt nu door het Rabobank-team uit de tour gehaald om ‘administratieve’ redenen, begrijp ik.
Om exact dezelfde redenen kijk ik nooit meer naar de Tour de France. A demain.

Potter? No, sir.

Wanneer komt er toch eens een einde aan die hype rond Harry Potter? Ik heb nog geen letter gelezen van die boeken van mevrouw Rowling, maar ik weet zeker: die boeken deugen niet. Om dezelfde reden als waarom vroeger de boeken over Dik Trom niet deugden.
‘Leg uit, Ben.’
Dat zal ik doen, Sarah. Toen ik twaalf jaar was, of veertien, las ik boeken van Multatuli. Woutertje Pieterse! Grootmachtig opperheer! Het uitspreken alleen al van dat soort termen vond ik geweldig.
‘En dat zie je minder gebeuren bij Harry Potter-fans.’
Minder? Nee. Dat gebeurt helemaal niet. Geef een citaat uit die Harry Potter-boeken dat zal beklijven. Een.
‘Dat is toch een beperkte kijk op de literatuur, zouden diverse kenners zeggen.’
Ja. Vooruit. Beperkte kijk. Maar ik wist al op betrekkelijk jonge leeftijd dat zoiets als Dostojevski enorme rotzooi was. Walgelijk. En je wist al na een pagina dat, om maar eens een andere Rus te noemen, Tsjechov wel deugde.
‘Noem eens een Nederlandse schrijver die op die manier deugt.’
‘Krol.’

Het gaat minder goed

Dank je wel, Matthijs, voor de (laat ons wel wezen) vererende aandacht. Ik ben iemand die, als zijn auto kapot zou gaan, absoluut niet de moeite zou nemen. Het is ‘timede’, wat ik ook wel wist, maar ‘taimde’ vind ik eigenlijk een beter Nederlands woord.
Ben je nu helemaal terug van je vakantie, of blijft daar nog iets van over? En waar ging je heen? En met wie?
‘Jaren later zal blijken dat je alleen een stel foto’s niet hebt gemaakt.’
Goeie opmerking, Sarah.
‘Kijk, kleinkinderen van me. De toren van Pisa, de piramide van Cheops, daar ben ik ook geweest, en daar is de bekende Muur van Kranna.’
De bekende Muur van Kranna?
‘Ja. Nooit geweest, Ben?’
Niet dat ik me kan herinneren, nee. Sarah is een beetje beter op de hoogte van de bijbelse geschiedenis, Matthijs. Kranna, zei je, Sarah?
‘Chrannah, zo staat het in je atlas. Daar hoef je je niet voor te schamen, hoor jongen. Neem nu eerst maar je Remeron in, anders wordt het weer zo’n vreselijke nacht.’
Doe ik.
‘En zeer bedankt, Matthijs, om op zo’n ugly moment toch even aan ons te denken.’

Samen

‘Dat is de enige manier om samen te leven, Ben.’
‘Vooruit. Ik ben het met je eens. Maar om het samen erg te hebben.’
‘Dat is gewoon twee maal een.’
‘Nou ja.’
‘Het is minder erg dan twee gezinnen kapot te maken, Ben. We maken nu samen één gezin kapot.’
‘Ons.’
‘Ons allebeis.’

Rampzalig

’Het was de week van het onderduiken, Sarah.’
‘Ja, Ben. Godzijdank.’
‘Dus jij taimde, of hoe moet ik dat spellen, je godverdomse weken hetzelfde als ik.’
’Kijk maar in de keuken, Ben.’
‘Ja, godverdomme.’
‘De keuken ruimen we samen op. Klaar. Morgenochtend.’
‘Maar hoe komt dat toch?’
‘Geen idee, jongen. Gewoon opruimen. Aan de kant moet het spul. Weg met de rotzooi. Dat is de enige manier om ons.’
‘Ons.’
Ja. Om ons wat ruimte te geven.’

Prettige weken, Matthijs

‘Hoe kan iemand op vakantie gaan, Ben?’
‘Terwijl je zo in discussie bent, bedoel je?’
‘Ja. Wanneer ben jij voor het laatst op vakantie geweest?’
‘Dat moet in, god wat zal het jaar geweest zijn. 1981? Zuid-Engeland was dat, in de buurt van Bath. Het regende toen de ganse dag, herinner ik me wel.’
‘Daar ging je heen om de Bath cathedral te zien.’
‘Nee, daar had ik geen idee van. Ik ging erheen om eens wat te zien van het Engelse leven, van wat de Engelse schrijvers er zoal over te melden hadden. Kijken of dat klopte.’
‘En klopte dat?’
‘Dat klopte wel.’
‘Je bent er niet zo enthousiast over, merk ik.’
‘Nee. Het was wel leuk om bepaalde dingen te herkennen zoals die ook beschreven worden door Anthony Trollope.’
‘Dingen die hij schrijft in ‘Barchester Towers’, bedoel je.’
‘Ja, en in een paar andere boeken ook. Hij beschrijft in zijn ‘Eustace Diamonds’ bijvoorbeeld een landgoed, dat volgens mij tussen Bath en Exeter moest liggen. En dat lag daar ook. Nu niet meer natuurlijk, er is een weg aangelegd.’
‘Dan heb je toch een leuke vakantie gehad, Ben?’
‘Dat zou je willen geloven, Sarah. Midden in die vakantie werd ik depressief, ik had geen pillen bij me om de depressie af te remmen. Het is me achteraf nog een raadsel hoe ik op de boot terug naar Holland ben gestapt. Wat een ellende.’
‘En je bent nooit meer op vakantie gegaan sindsdien?’
‘Nee, nooit meer. Zelfbehoud, zo zag ik het. Zo zie ik het.’
‘Je bedoelt, je kunt maar beter depressief zijn in je eigen omgeving.’
‘Ja.’
‘Daar ben ik het mee eens, Ben.’

Kanaal 48

‘Daar kan ik niet naar kijken, Sarah, dat weet je.’
‘Ja. Maar het is zo leuk, Ben.’
‘Vooruit dan maar. Kanaal 48.’
‘Dank je, Ben. Kom je naast me zitten?’
‘Daar zit ik al.’
‘Moet je zien. Frans de Zoete heet die man, met het nummer ‘Mijn liefde’. O, wat mooi!’
‘Frans de?’
‘Zoete. Mijn liefde. Je moet wel opletten. Waarom zet je nooit het geluid aan van je tv?’
‘Nou, daarom. Lina Stevens. Kijk: ‘Mijn liefde van mijn leven’! Het is wel een en al afwisseling. Ze zingt volgens mij: dicht tegen jou aan. En daar komt Antonio met het nummer ‘Cherie’. Ook geheel geloofwaardig. Ik ga liever weer iets lezen, Sarah.’
‘Wat dan, Ben?’
‘Anything.’

De Nipkowschijf

Dag Matthijs,
Ik kan wel begrijpen dat je het met die kerncentrales niet eens bent. Maar er moeten sowieso twee à drie centrales bij komen. Moeten dat dan kolen- of gascentrales worden, met een onderaardse opslag van de CO2? Dat betekent dat die centrales maar op twee plaatsen in Nederland gebouwd kunnen worden: Zuid-Limburg (de mijnen) of Groningen (de plaatsen waar eerst het gas uit is gehaald). Zuid-Limburg dus, lijkt mij. Dan moet de stroom nog naar het Botlekgebied toe, waar die stroom het meest gewild is. Het lijkt me, kortom, niet zo’n gewenst project. Dát is dan ook de reden waarom ik zeg: bouw twee of drie kerncentrales in het Botlekgebied. Het enige, en grote, probleem is: de kernafval. Wat doen we daarmee. Ik stel voor dat we een stel wetenschappers samenbrengen, die zich met dat probleem nou eindelijk eens bezig gaan houden. Eindelijk! Er wordt al sinds de jaren zeventig over geruzied, maar er is nog nooit een oplossing voor gevonden. Dat wordt hoog tijd.
Sarah zegt ook dat ik een hopeloze optimist ben, maar nou ja.
Francisco van Jole is inderdaad een verstandige man. Zijn programma op de tv vond ik voortreffelijk en verdient zo een Nipkowschijf. Ik lees zijn 2525-blog ook graag en geregeld. Zijn bijdrage over die klimaatdiscussie vond ik ietsje minder dan zijn gewone kwaliteit: hij zegt dat het gewoon rechtse taal is als je iets anders zegt dan Al Gore, en dus dat je fout bent als je dat doet. Ik ben het niet met Francisco eens. Je kunt toch eenvoudig uitrekenen dat die CO2 niets met het klimaat uitstaande heeft? Hetheeft natuurlijk met vervuiling enzovoorts te maken, dus weg met de automobielen, vliegtuigen, treins en bussen. Daar ben ik het mee eens. Maak eens iets als een proeftraject Amsterdam-Haarlem op Avgils-basis (of hoe heet dat Duitse systeem ook), kijk hoe dat werkt en voer het landelijk door. (Eerst de NS weer in landelijke handen zien te krijgen.)
Weet je wat ik zo leuk vind aan die Dupierris? Die man heeft echt gezworven door Parijs, Lyon, Londen, Gent, Brussel - en alleen maar om die foto’s te kunnen maken. Foto’s van restanten.
Ik weet trouwens nog een aardige blog. Als je tenminste geïnteresseerd bent in schrijfsels van iemand die volgens mij absoluut tegen kerncentrales is. Hij schrijft tegenwoordig vooral over de oorlog in Irak en Afghanistan (voor de duidelijkheid: daar moeten we meteen weg). Zijn blog heet: dwarslezing. Het lijkt me een blog van of misschien namens de SP, maar wat dondert dat.
Ik zei dat ik ‘Northanger Abby’ ging lezen, maar ik heb toch maar ‘Emma’ gekozen, van dezelfde schrijfster. Dat boek heb ik twintig of vijfentwintig jaar geleden al gelezen, maar ik werd verleid door de allereerste zin van ‘Emma’. Na ‘Emma’ ga ik de Nabokovs weer eens herlezen. Heerlijk!
Een groet van je
Ben.

Op het randje, Matthijs

Dank je voor twee nieuwe reacties. Ik kan je niet bereiken via e-mail of via je blog, dus doe ik het zo maar.
Je zegt dat je het niet eens bent met wat ik daar schreef. Ik schreef over de Warme Golfstroom en over kerncentrales. Waarmee ben je het niet eens? En waarom niet?
Ook schreef je, in je tweede reactie, dat het wel zeer dicht tegen het liegen aanligt. Nietwaar, geen tijd hebben om aan m’n blog te werken en dat werk dus maar overlaten aan een fictief iemand. Ik heb de afgelopen week inderdaad weinig geschreven. Boswell is een dik boek, zo’n 1400 pagina’s, en Boswell kan niet schrijven, dat wil zeggen hij kan niet schrappen. Hij leutert soms 50 of meer pagina’s vol, zich kwaad makend over de meest futiele zaken. Het boek is dus eigenlijk niet om door te komen, maar ja. Ik heb het toch maar gedaan. Ik ga nu verder met Jane Austen’s ‘Northanger Abby’. Dat is van een kleine eeuw later, is dus ook minder dik en er meer op gericht te worden gelezen in plaats van voorgelezen.
Maar ik heb dus wel enige tijd gehad voor m’n blog. Ik heb nog een goeie tip: kijk eens in de blog van meneer Dupierris. Een kunstenaar uit Frankrijk.