Heeft de IJzeren Lady toch weer een foutje gemaakt. Meneer Lievestro was twee weken geleden al eens bij haar thuis, en toen vroeg zij hem: ‘Wil jij niet mee met mij in de Groep Verdonk?’ Het leek Lievestro niets, natuurlijk.
Het betekent Rita’s einde, da’s duidelijk. Haar plannetje om het zo mooi te gaan regelen, is ontmaskerd. Nu zullen ze in de VVD hardop gaan zeggen: ‘Voorbedachten rade! Weg met het wijf!’
Zoals ook het plannetje toen met Ayaan helemaal misliep.
Het wijf zal misschien haar zetel niet opgeven, maar het einde nadert. Godzijdank.
vrijdag 14 september 2007
Tip voor politici
Straks komt Rita Verdonk met de Groep Verdonk in de kamer te zitten. Dan heeft ze weer een rechte rug, is ze weer van ijzer en wijst ze weer recht door zee - ze krijgt kortom weer spreektijd.
Of ze blaast de VVD op en wordt de nieuwe VVD-leider, want alles kan daar, het geblunder heeft geen eind.
Mijn tip voor alle politici ter linkerzijde van deze mevrouw: ga niet op haar in. Negeer haar. Laat haar gaar stoven. (Dat hadden jullie ook al met Geert Wilders moeten doen.) Laat haar ruzie maken met de rechtse kamerleden.
Maak geen ruzie met Rita, dat is het belangrijkste. Bedenk: het wijf wil onze premier worden. Daar moet alles voor wijken. Denk dus vooral aan het landsbelang.
Of ze blaast de VVD op en wordt de nieuwe VVD-leider, want alles kan daar, het geblunder heeft geen eind.
Mijn tip voor alle politici ter linkerzijde van deze mevrouw: ga niet op haar in. Negeer haar. Laat haar gaar stoven. (Dat hadden jullie ook al met Geert Wilders moeten doen.) Laat haar ruzie maken met de rechtse kamerleden.
Maak geen ruzie met Rita, dat is het belangrijkste. Bedenk: het wijf wil onze premier worden. Daar moet alles voor wijken. Denk dus vooral aan het landsbelang.
Beieren
Goedemiddag, Zeester.
Ik heb BWV 659 opgezocht en het is een typisch Bach-melodietje, dat een mens geheel zorgeloos en vredelievend kan maken. Je ziet jezelf wandelen in Beieren (niet dat ik daar ooit geweest ben), de melodie meeneuriënd, onderweg de koeien en merels met een beleefde hoofdknik groetend. Verder is dit weer een dag voor de Tartini-viooltjes. Ik heb nu zo ongeveer wel alles beluisterd wat Digileen van hem heeft. Wat me het meest opvalt, is dat hij zo goed schrijft in de kleine terts. Daar is hij een meester in. Bach of Händel kunnen het ook in de grote terts, maar dat lukt Tartini niet, lijkt het. Dan wordt het Spielerei bij hem. Het is maar goed dat ik vooral houd van droevige, stemmige muziek.
Wat het koken aangaat: ik kreeg vijf jaar geleden het advies van een diëtiste van het ziekenhuis dat ik nooit meer zout moest eten. ‘Maar ik mag wel lekker blijven eten?’ Dat mocht eventueel wel, maar ik moest ook uitkijken met vet. Ik heb sindsdien mijn dieet grondig aangepast. Ik eet veel vis en schaaldieren, en van de pratende dieren eet ik alleen het kippevlees. Rund, varken en paard raak ik niet meer aan. Wil je het zout vervangen, dan kun je zoeken in de Oosterse keuken: sereh, djahé, laos, koenjit, ketoembar en zo verder.
De diëtiste wees me ook op het bestaan van zoutloos brood, dus dat heb ik ook geprobeerd, maar het is niet geschikt voor menselijke consumptie. Ik koop elke ochtend een halfje Dageraad Volkoren, waarvan ik elke volgende ochtend de overgebleven sneetjes op het grasveld voor mijn huis strooi. De vogels zitten dan al op wacht, elkaar toekwetterend: ‘Pfwiet! Daar is Hij weer, onze Weldoener! Pfjoewiet!’
Het grote verschil met vroeger is dat ik nu meer plezier heb met het eten. Ik ga straks spinazie, gebakken piepertjes en een makreel eten. Ik zit me al te verlekkeren over de kruiderij.
Ik heb BWV 659 opgezocht en het is een typisch Bach-melodietje, dat een mens geheel zorgeloos en vredelievend kan maken. Je ziet jezelf wandelen in Beieren (niet dat ik daar ooit geweest ben), de melodie meeneuriënd, onderweg de koeien en merels met een beleefde hoofdknik groetend. Verder is dit weer een dag voor de Tartini-viooltjes. Ik heb nu zo ongeveer wel alles beluisterd wat Digileen van hem heeft. Wat me het meest opvalt, is dat hij zo goed schrijft in de kleine terts. Daar is hij een meester in. Bach of Händel kunnen het ook in de grote terts, maar dat lukt Tartini niet, lijkt het. Dan wordt het Spielerei bij hem. Het is maar goed dat ik vooral houd van droevige, stemmige muziek.
Wat het koken aangaat: ik kreeg vijf jaar geleden het advies van een diëtiste van het ziekenhuis dat ik nooit meer zout moest eten. ‘Maar ik mag wel lekker blijven eten?’ Dat mocht eventueel wel, maar ik moest ook uitkijken met vet. Ik heb sindsdien mijn dieet grondig aangepast. Ik eet veel vis en schaaldieren, en van de pratende dieren eet ik alleen het kippevlees. Rund, varken en paard raak ik niet meer aan. Wil je het zout vervangen, dan kun je zoeken in de Oosterse keuken: sereh, djahé, laos, koenjit, ketoembar en zo verder.
De diëtiste wees me ook op het bestaan van zoutloos brood, dus dat heb ik ook geprobeerd, maar het is niet geschikt voor menselijke consumptie. Ik koop elke ochtend een halfje Dageraad Volkoren, waarvan ik elke volgende ochtend de overgebleven sneetjes op het grasveld voor mijn huis strooi. De vogels zitten dan al op wacht, elkaar toekwetterend: ‘Pfwiet! Daar is Hij weer, onze Weldoener! Pfjoewiet!’
Het grote verschil met vroeger is dat ik nu meer plezier heb met het eten. Ik ga straks spinazie, gebakken piepertjes en een makreel eten. Ik zit me al te verlekkeren over de kruiderij.
Brokeback mountain
Zo heet een, mij nog onbekend, verhaal van Annie Proulx, waarop die film van die twee homoseksuele cowboys gebaseerd is. Tja, verzucht ik. Tja. Ik heb de film ook niet gezien, maar ik kan me wel voorstellen wat ervan gemaakt is, door de preutse klootzakken daar. Vooral voorzichtig blijven, was natuurlijk het adagium.
Midden jaren vijftig schreef Vladimir Nabokov een boek over een nog veel groter taboe: de pedofilie. Het was een van zijn beste romans, en het zou tegenwoordig niet meer uitgegeven worden. Niet meer geschreven, zelfs, vrees ik.
Als je een minimum schrijver bent, dan schrijf je over de dingen die je kent en meemaakt. Ben je een maximum schrijver, dan schrijf je over de hele wereld. Annie Proulx, die ik heel hoog had zitten, zit tussen die twee in. Homoseksuelen! Een non-problem.
Midden jaren vijftig schreef Vladimir Nabokov een boek over een nog veel groter taboe: de pedofilie. Het was een van zijn beste romans, en het zou tegenwoordig niet meer uitgegeven worden. Niet meer geschreven, zelfs, vrees ik.
Als je een minimum schrijver bent, dan schrijf je over de dingen die je kent en meemaakt. Ben je een maximum schrijver, dan schrijf je over de hele wereld. Annie Proulx, die ik heel hoog had zitten, zit tussen die twee in. Homoseksuelen! Een non-problem.
donderdag 13 september 2007
Twee homoseksuele cowboys
Dank voor je reactie, Zeester. Ik moet steeds nadenken, want ik wil steeds ‘Esther’ schrijven.
Ik heb lekker gegeten, dank je wel. De saus heeft bestaan uit een klein restje ui, een beetje pindakaas, wat sambal en nog wat kruiden zoals sereh. Dat is citroengras of zoiets. Het maken van een sausje is altijd het spannendste en leukste deel van de kokerij, vind ik. De kok moet voortdurend, een zeer vakkundig gezicht trekkend, proeven en uitermate belangrijke beslissingen nemen, je begrijpt wel hoe het gaat. Reden waarom het maken van het sausje even veel tijd kost als de rest van de maaltijd.
Jammer dat Digileen niet op Linux draait, joh. Maar dat is toch vreemd, want je kunt er wel naar toe googlen, maar dan verdomt hij het.
Ik heb nog niet gezocht hoe het Proulx-boek heet over die twee homoseksuele cowboys. Tja, in Amerika is dat een heikel onderwerp, maar hier toch niet. Ik herinner me ook dat een film er vorig of eervorig jaar over ging, maar ik wist niet dat het een Proulx-verfilming was. Het vermindert mijn achting voor de schrijfster, ik weet niet goed waarom.
Ja, wat heerlijk, om de moeilijkheden in de VVD te volgen, vind je ook niet? Ik vond het vorig jaar al zo mooi toen Rita in dat Haagse cafeetje tekeer ging. Heb je Pauw & Witteman vanavond gezien? Fantastisch, die opgevoerde hypocrisie! Reken ook in de toekomst maar op de vreselijkste blunders! (Het is natuurlijk wel goed als Rita in de kamer blijft. Alleen al door haar stem zal Geert Wilders nóg rechtsere taal moeten uitslaan. Het schept, aan de rechterzijde, wat duidelijkheid.)
Ik weet nog een mooi boek, dat ik van de week in een tweedehands zaak in Alkmaar vond: ‘Hunted through Central Asia’ van Paul Nazaroff. Een waar gebeurd verhaal van die Nazaroff, die achtervolgd wordt door Lenin’s geheime politie. Het speelt in 1918, 1919. Ze begonnen er al vroeg mee, bedoel ik, en ze gaan er nog steeds mee door. Denk aan Litvinenko.
Nu weet ik het niet meer. Het is zeer plezierig om brieven met je te schrijven, Zeester.
Ik heb lekker gegeten, dank je wel. De saus heeft bestaan uit een klein restje ui, een beetje pindakaas, wat sambal en nog wat kruiden zoals sereh. Dat is citroengras of zoiets. Het maken van een sausje is altijd het spannendste en leukste deel van de kokerij, vind ik. De kok moet voortdurend, een zeer vakkundig gezicht trekkend, proeven en uitermate belangrijke beslissingen nemen, je begrijpt wel hoe het gaat. Reden waarom het maken van het sausje even veel tijd kost als de rest van de maaltijd.
Jammer dat Digileen niet op Linux draait, joh. Maar dat is toch vreemd, want je kunt er wel naar toe googlen, maar dan verdomt hij het.
Ik heb nog niet gezocht hoe het Proulx-boek heet over die twee homoseksuele cowboys. Tja, in Amerika is dat een heikel onderwerp, maar hier toch niet. Ik herinner me ook dat een film er vorig of eervorig jaar over ging, maar ik wist niet dat het een Proulx-verfilming was. Het vermindert mijn achting voor de schrijfster, ik weet niet goed waarom.
Ja, wat heerlijk, om de moeilijkheden in de VVD te volgen, vind je ook niet? Ik vond het vorig jaar al zo mooi toen Rita in dat Haagse cafeetje tekeer ging. Heb je Pauw & Witteman vanavond gezien? Fantastisch, die opgevoerde hypocrisie! Reken ook in de toekomst maar op de vreselijkste blunders! (Het is natuurlijk wel goed als Rita in de kamer blijft. Alleen al door haar stem zal Geert Wilders nóg rechtsere taal moeten uitslaan. Het schept, aan de rechterzijde, wat duidelijkheid.)
Ik weet nog een mooi boek, dat ik van de week in een tweedehands zaak in Alkmaar vond: ‘Hunted through Central Asia’ van Paul Nazaroff. Een waar gebeurd verhaal van die Nazaroff, die achtervolgd wordt door Lenin’s geheime politie. Het speelt in 1918, 1919. Ze begonnen er al vroeg mee, bedoel ik, en ze gaan er nog steeds mee door. Denk aan Litvinenko.
Nu weet ik het niet meer. Het is zeer plezierig om brieven met je te schrijven, Zeester.
RVN
De journaals en alle Achter het Nieuwzen hadden het vandaag over het wegsturen van Rita Verdonk. Rita deed wat slachtofferwerk voor de camera’s: ze was ‘verbijsterd’, zei ze. Ze moest zich beraden enzovoorts.
Het is natuurlijk jammer, want nu krijgen we weer dat hele verhaal van ‘rechte rug’ en ‘recht door zee’, vanaf morgen. De kans dat ze nu ook andere teksten zal verzinnen, lijkt me verwaarloosbaar klein.
Ik neem tenminste aan dat ze een éénvrouwsfractie zal beginnen. (Overigens is dat prachtig: Wilders zal veel minder stemmen krijgen, de VDD verliest ook een paar zetels, Rita krijgt bij de volgende verkiezingen 12 zetels. Hoe meer verwarring in het kamp van de tegenstanders, hoe beter. En hoe de VVD daar op moet reageren? De VVD zal daar blunderend op reageren, zoals zij daar in het verleden ook altijd blunderend op gereageerd heeft. Het wordt, met andere woorden, weer leuk in Den Haag.)
Hoe moet Rita haar partij noemen? Ik stel voor: Rita Voor Nederland, de RVN.
Het is natuurlijk jammer, want nu krijgen we weer dat hele verhaal van ‘rechte rug’ en ‘recht door zee’, vanaf morgen. De kans dat ze nu ook andere teksten zal verzinnen, lijkt me verwaarloosbaar klein.
Ik neem tenminste aan dat ze een éénvrouwsfractie zal beginnen. (Overigens is dat prachtig: Wilders zal veel minder stemmen krijgen, de VDD verliest ook een paar zetels, Rita krijgt bij de volgende verkiezingen 12 zetels. Hoe meer verwarring in het kamp van de tegenstanders, hoe beter. En hoe de VVD daar op moet reageren? De VVD zal daar blunderend op reageren, zoals zij daar in het verleden ook altijd blunderend op gereageerd heeft. Het wordt, met andere woorden, weer leuk in Den Haag.)
Hoe moet Rita haar partij noemen? Ik stel voor: Rita Voor Nederland, de RVN.
Duivelstriller
Laat ik, op dit moment, luisteren naar de Duivelstriller! Ik zei de vorige keer dat er maar één mooi deeltje in die sonate zat, daar vergiste ik me in. Ik beluister hem nu voor de tweede keer achter elkaar en ik vind het een formidabel ding. Als geheel. Het is trouwens vandaag de hele dag al Tartini-dag en dat zullen de volgende dagen ook wel worden. Wat een prachtig vioolwerk! Bedankt dus voor deze ontdekking, Zeester!
Heb jij Digileen op je computer, Zeester? Da’s een gratis dienst van de Nederlandsche Bibliotheken, je kunt er even naar googlen. Ik heb er bijvoorbeeld de muziek van Godár ontdekt.
Ik loop nu even, op mijn stramme oudemannenbenen, naar mijn muziekkast om te kijken of ik BWV 659 heb. Nee hoor, die heb ik niet, en dat dacht ik ook al. Ik kon me al geen ‘muziek’ voorstellen, bij het Bachnummer, en evenmin bij de titel. Ik zal hem straks opvragen bij Digileen.
Ik ken van Somerset Maugham alleen zijn ‘Of human bondage’, de Ashenden-verhalen en ‘A writer’s notebook’, waarin hij bijvoorbeeld schrijft dat Toergenjev niet de grootste van de Russische schrijvers is. Tolstoj vindt hij een stuk grootser. Later heeft hij die mening herzien: hij moest toegeven dat Toergenjev, gezien zijn beschaving en kalmte, misschien toch wel de beste van de 19e eeuw was. Toen ik dat las, ben ik een beetje afgeknapt op Somerset Maugham, niet omdat hij op zijn woorden terugkwam, maar omdat het vergelijken van schrijvers mij onzinnig voorkomt. Maar zijn Ashenden-verhalen zijn mooi.
Vreemd, ik heb nooit een letter gelezen van Saul Bellow.
Titels, vraag je. Het mooiste boek van Annie Proulx vind ik ‘Postcards’, maar ook haar ‘Scheepsberichten’ en ‘Accordeonmisdaden’ zijn geweldig goed. Die laatste twee ken ik alleen in de Nederlandse vertaling. Ik weet niet hoe ‘Postcards’ is vertaald. ‘Ansichtkaarten’?
Van T. Coraghessan Boyle zijn de verhalen het mooist (dat vind ik ook gelden voor bijvoorbeeld Mulisch en W.F. Hermans). Ik bezit een collectie van 40 of 50 verhalen van hem. Het eerste verhaal, ‘Descent of man’, begint zo: ‘I was living with a woman who suddenly began to stink.’ Toen ik dat zinnetje las, op een dinsdagmiddag in mei 1992, wist ik meteen dat ik er een lievelingsschrijver bij had. Later kocht ik ook andere boeken van Boyle, zoals ‘Water music’, ‘The road to Wellville’ en ‘Talk talk’ - alledrie beter dan welke Nederlandse roman ook.
Ik ga het me straks makkelijk maken. Ik heb een ui, een rode paprika, ik heb wat paddestoeltjes en ik heb een kipfilet. Dat snij ik allemaal fijn (de kip knip ik fijn, gewoon met de huishoudschaar). Ik roerbak het geheel in pinda-olie, vermengd met wat knoflookpoeder en djahé. Ik doe er wat mie bij en moet dan alleen nog maar een eindbeslissing nemen over smaak en samenstelling van de saus.
Nu eerst op zoek naar BWV 659.
Heb jij Digileen op je computer, Zeester? Da’s een gratis dienst van de Nederlandsche Bibliotheken, je kunt er even naar googlen. Ik heb er bijvoorbeeld de muziek van Godár ontdekt.
Ik loop nu even, op mijn stramme oudemannenbenen, naar mijn muziekkast om te kijken of ik BWV 659 heb. Nee hoor, die heb ik niet, en dat dacht ik ook al. Ik kon me al geen ‘muziek’ voorstellen, bij het Bachnummer, en evenmin bij de titel. Ik zal hem straks opvragen bij Digileen.
Ik ken van Somerset Maugham alleen zijn ‘Of human bondage’, de Ashenden-verhalen en ‘A writer’s notebook’, waarin hij bijvoorbeeld schrijft dat Toergenjev niet de grootste van de Russische schrijvers is. Tolstoj vindt hij een stuk grootser. Later heeft hij die mening herzien: hij moest toegeven dat Toergenjev, gezien zijn beschaving en kalmte, misschien toch wel de beste van de 19e eeuw was. Toen ik dat las, ben ik een beetje afgeknapt op Somerset Maugham, niet omdat hij op zijn woorden terugkwam, maar omdat het vergelijken van schrijvers mij onzinnig voorkomt. Maar zijn Ashenden-verhalen zijn mooi.
Vreemd, ik heb nooit een letter gelezen van Saul Bellow.
Titels, vraag je. Het mooiste boek van Annie Proulx vind ik ‘Postcards’, maar ook haar ‘Scheepsberichten’ en ‘Accordeonmisdaden’ zijn geweldig goed. Die laatste twee ken ik alleen in de Nederlandse vertaling. Ik weet niet hoe ‘Postcards’ is vertaald. ‘Ansichtkaarten’?
Van T. Coraghessan Boyle zijn de verhalen het mooist (dat vind ik ook gelden voor bijvoorbeeld Mulisch en W.F. Hermans). Ik bezit een collectie van 40 of 50 verhalen van hem. Het eerste verhaal, ‘Descent of man’, begint zo: ‘I was living with a woman who suddenly began to stink.’ Toen ik dat zinnetje las, op een dinsdagmiddag in mei 1992, wist ik meteen dat ik er een lievelingsschrijver bij had. Later kocht ik ook andere boeken van Boyle, zoals ‘Water music’, ‘The road to Wellville’ en ‘Talk talk’ - alledrie beter dan welke Nederlandse roman ook.
Ik ga het me straks makkelijk maken. Ik heb een ui, een rode paprika, ik heb wat paddestoeltjes en ik heb een kipfilet. Dat snij ik allemaal fijn (de kip knip ik fijn, gewoon met de huishoudschaar). Ik roerbak het geheel in pinda-olie, vermengd met wat knoflookpoeder en djahé. Ik doe er wat mie bij en moet dan alleen nog maar een eindbeslissing nemen over smaak en samenstelling van de saus.
Nu eerst op zoek naar BWV 659.
Plek in het bos
Toen ik 14 of 15 jaar oud was, ging ik eens naar Bakkum-Noord. Aan de Herenweg heb je daar het kinderkoloniehuis, zoals ik dat toen noemde. Rechts daarvan ga je het bos in, en uiteindelijk kom je dan op een mooie plek.
Die plek staat in mijn geheugen gegrift, en zal ik niet verraden. Het is voor mij een persoonlijke plek. (Najaar, licht dat tussen de bomen opschijnt, een mierenhoop, bladeren die nog net niet vallen.)
Ik zou nog steeds, veertig jaar later, het plekje kunnen vinden. Het geheugen zit niet alleen in je hoofd of in je vingers (denk aan pianisten), het zit ook in je benen.
Die plek staat in mijn geheugen gegrift, en zal ik niet verraden. Het is voor mij een persoonlijke plek. (Najaar, licht dat tussen de bomen opschijnt, een mierenhoop, bladeren die nog net niet vallen.)
Ik zou nog steeds, veertig jaar later, het plekje kunnen vinden. Het geheugen zit niet alleen in je hoofd of in je vingers (denk aan pianisten), het zit ook in je benen.
De zee
Ik ben geboren in Limmen, en heb daarna gewoond in Alkmaar, Egmond aan den Hoef en Egmond aan Zee. Ik ben op vakantie geweest éénmaal in België, en tweemaal in Zuid-Engeland. Uw conclusie klopt: ik ben een heimwee-kereltje. Mijn streven is steeds: thuis zijn, en nergens anders.
Dat weerhoudt me er niet van om bijvoorbeeld alles te weten te komen over de klimaatsverschillen in Karaganda of Wladiwostok - ik zou er voor geen geld naar toe willen. Google Earth is voor iemand als ik een mooi ding.
Ik herinner me een najaarszondag in het jaar 1960 of 1961 (ik was acht of negen jaar oud), toen mijn vader en moeder, ik, en twee of drie zusjes en mijn broertje naar het strand van Castricum aan Zee gingen. We gingen met de zwarte Volkswagen Kever van mijn vader.
‘Hier omkleden?’ vroeg ik op de parkeerplaats. Nee nee, omkleden da’s straks. (Ik dacht, uit allerlei opmerkingen, geconcludeerd te hebben dat je je voor het strand, dus ook vóór het strand, moest kleden.)
En toen kwam de zee, en het einde van het land. Ik dacht (en denk eigenlijk nog steeds): ‘Een uitweg! Hier kan ik ontsnappen, als de nood aan de man komt!’
Ik heb die indrukken van mij diverse keren voorgelegd aan Derpers (inwoners van Egmond aan Zee) en ze waren het steeds met me eens. Je kunt, hoe belachelijk het ook klinkt, tenminste ontsnappen. Daarom woon je aan zee.
Dat weerhoudt me er niet van om bijvoorbeeld alles te weten te komen over de klimaatsverschillen in Karaganda of Wladiwostok - ik zou er voor geen geld naar toe willen. Google Earth is voor iemand als ik een mooi ding.
Ik herinner me een najaarszondag in het jaar 1960 of 1961 (ik was acht of negen jaar oud), toen mijn vader en moeder, ik, en twee of drie zusjes en mijn broertje naar het strand van Castricum aan Zee gingen. We gingen met de zwarte Volkswagen Kever van mijn vader.
‘Hier omkleden?’ vroeg ik op de parkeerplaats. Nee nee, omkleden da’s straks. (Ik dacht, uit allerlei opmerkingen, geconcludeerd te hebben dat je je voor het strand, dus ook vóór het strand, moest kleden.)
En toen kwam de zee, en het einde van het land. Ik dacht (en denk eigenlijk nog steeds): ‘Een uitweg! Hier kan ik ontsnappen, als de nood aan de man komt!’
Ik heb die indrukken van mij diverse keren voorgelegd aan Derpers (inwoners van Egmond aan Zee) en ze waren het steeds met me eens. Je kunt, hoe belachelijk het ook klinkt, tenminste ontsnappen. Daarom woon je aan zee.
Matthijs dot com
Zeg maar wat je site is, Matthijs. Daar ‘ben ik wel aan toe’, langzamerhand. Hoe ik over je site zal denken, daar moet je je geen zorgen over maken, zoals ik me geen zorgen maak over hoe de mensen over mijn site denken. Je kunt een belijdend gristen zijn, of een Motörhead-liefhebber, of een aan de vervelende gevolgen der necrofilie ten onder gaande ouwe kerel - het maakt mij niet uit.
Ik krijg steeds, als ik op je naam klik, de melding dat je ‘profiel’ niet bereikbaar is. Er is dus een profiel, concludeerde ik uit de mededeling.
Wat de openbaarheid der namen betreft, vind ik dit. Als je een stuk schrijft over bijvoorbeeld Geert Wilders of die zak tabak van de PvdA, hoe heet ie, Dijsselbloem, dan vind ik dat je dat stuk moet ondertekenen met je eigen naam. Niet met Geesje Plug of De Kanonnier. Dat laatste is wel in de mode, op internet. Helaas.
Ik krijg steeds, als ik op je naam klik, de melding dat je ‘profiel’ niet bereikbaar is. Er is dus een profiel, concludeerde ik uit de mededeling.
Wat de openbaarheid der namen betreft, vind ik dit. Als je een stuk schrijft over bijvoorbeeld Geert Wilders of die zak tabak van de PvdA, hoe heet ie, Dijsselbloem, dan vind ik dat je dat stuk moet ondertekenen met je eigen naam. Niet met Geesje Plug of De Kanonnier. Dat laatste is wel in de mode, op internet. Helaas.
woensdag 12 september 2007
Tartini!
Dat vind ik nou zo leuk! Iemand die van Tartini houdt. Ik ken van Tartini alleen zijn ‘Duivelstriller’, en daarvan vind ik maar een klein deeltje opzienbarend en prachtig. Verder ken ik van Tartini niets, maar ik kan me voorstellen dat iemand verliefd wordt op Tartini.
Je zit, Zeester, ook verder helemaal goed met de muziek. Bach! Die heb ik bijna de hele dag aanstaan. Händel, Corelli, Vivaldi! Weet je waar je mij vergevingsgezind jegens de ganse mensheid mee kan maken? BWV 140. Dat is Bach’s mooiste cantate. Ik heb er zes of zeven uitvoeringen van, waarvan er twee mij tot tranen kunnen ontroeren. De andere opvoeringen zet ik soms op, als ik bijvoorbeeld een stukje over de Nederlandse politiek wil schrijven: je wilt kritisch blijven, maar giftig word je niet, met die muziek om je heen. Je behoudt een zekere balans. (Niet lachen, hè.)
Dat je een vrouw was, Zeester, wist ik al (je naam had ook door een jongen of man verzonnen kunnen zijn, maar die jongen of man had nooit zo kunnen schrijven als jij) - maar je zult wel begrijpen dat ik met enige reserve hij/zij schreef.
Wat je leeswerk betreft: heb je al eens iets van Annie Proulx gelezen of van T.C. Boyle? Allebei allemachtig goeie schrijvers.
Eerste taak voor morgenochtend: bij Digileen stukken van Tartini opvragen.
Je zit, Zeester, ook verder helemaal goed met de muziek. Bach! Die heb ik bijna de hele dag aanstaan. Händel, Corelli, Vivaldi! Weet je waar je mij vergevingsgezind jegens de ganse mensheid mee kan maken? BWV 140. Dat is Bach’s mooiste cantate. Ik heb er zes of zeven uitvoeringen van, waarvan er twee mij tot tranen kunnen ontroeren. De andere opvoeringen zet ik soms op, als ik bijvoorbeeld een stukje over de Nederlandse politiek wil schrijven: je wilt kritisch blijven, maar giftig word je niet, met die muziek om je heen. Je behoudt een zekere balans. (Niet lachen, hè.)
Dat je een vrouw was, Zeester, wist ik al (je naam had ook door een jongen of man verzonnen kunnen zijn, maar die jongen of man had nooit zo kunnen schrijven als jij) - maar je zult wel begrijpen dat ik met enige reserve hij/zij schreef.
Wat je leeswerk betreft: heb je al eens iets van Annie Proulx gelezen of van T.C. Boyle? Allebei allemachtig goeie schrijvers.
Eerste taak voor morgenochtend: bij Digileen stukken van Tartini opvragen.
Mijn strijd
Minister Plasterk wil ‘Mein Kampf’ vrijgeven. Terecht natuurlijk. Ik heb het boek zo’n kwart eeuw geleden gelezen en herinner me weinig meer van de inhoud ervan, behalve dat het zo belabberd slecht geschreven was. Hitler had bijvoorbeeld geen idee van de kracht van korte zinnetjes, heel anders dan bijvoorbeeld Churchill, die wel wist hoe het moest.
Erven Hitler: zoek een uitgever, zoek een vertaler. Uw boek zal even succesvol zijn als dat boek van die andere Duitser, Karl Marx. (Ik heb ‘Das Kapital’ twintig dertig jaar bewaard, half gelezen maar nooit van begin tot eind gelezen, omdat ook dat boek zo stomvervelend is. Het boek is verloren gegaan, met andere slecht geschreven boeken, in het Jaar van de Grote Opruiming 2003.)
Erven Hitler: zoek een uitgever, zoek een vertaler. Uw boek zal even succesvol zijn als dat boek van die andere Duitser, Karl Marx. (Ik heb ‘Das Kapital’ twintig dertig jaar bewaard, half gelezen maar nooit van begin tot eind gelezen, omdat ook dat boek zo stomvervelend is. Het boek is verloren gegaan, met andere slecht geschreven boeken, in het Jaar van de Grote Opruiming 2003.)
Een mooie naam zoals ‘Zeester’
Toen ik met deze blog begon, heb ik ook gedacht: moet ik daar nou een mooi pseudoniem voor verzinnen? Ik heb het uiteindelijk niet gedaan. U kunt zelfs, als u daar belangstelling voor heeft, mijn adres, telefoonnummer en bankrekeningnummer krijgen. Oplettende lezers zullen al wel weten waar ik ongeveer woon, in Egmond aan Zee.
Het was mij een groot plezier om een mailtje te krijgen van de Dwarslezer, waarin hij bekend maakte hoe hij heette en waar hij (ongeveer) woont. Hij heet Frank, en meer meen ik niet te mogen verklappen.
Dat is niet de enige reden waarom ik u http://dwarslezing.blogspot.com/ aanraad, dat zult u begrijpen. Wie het linkse voer graag vreet, leest zijn blog, maar vooral voor de rechtse jongeren (en ouderen) kunnen zijn stukjes heel leerzaam zijn. Zelfs ik heb meermalen gedacht: hoe kan hij dat nou schrijven, dat klopt toch niet? Of wel?
Het interessantst vind ik de sites van mensen die hun naam niet opgeven, en wier geslacht ook onbekend blijft. Zo is ‘Zeester’ een volkomen onbekende voor mij - ik weet niet eens of hij of zij een blog of zoiets heeft. Het lijkt me iemand die zijn/haar zinnetjes zorgvuldig componeert, er wordt niet met de pet naar gegooid, bedoel ik, zoals je wel ziet in alle Nederlandstalige blogs.
Ik ben vooral benieuwd of ‘Zeester’ een vrouw of een man is. Mijn gok is voorlopig: of een jonge man of een vrouw ‘van mijn leeftijd’, dus uiterlijk 41 jaar oud.
Stuur me een mail, Zeester! (Het hoeft natuurlijk niet, hoor. Maar ik ben zo nieuwsgierig als een uil. Een ouwe uil, je kenniet eens meer vliegen, roept iedereen, en daar heeft iedereen gelijk in.)
Het was mij een groot plezier om een mailtje te krijgen van de Dwarslezer, waarin hij bekend maakte hoe hij heette en waar hij (ongeveer) woont. Hij heet Frank, en meer meen ik niet te mogen verklappen.
Dat is niet de enige reden waarom ik u http://dwarslezing.blogspot.com/ aanraad, dat zult u begrijpen. Wie het linkse voer graag vreet, leest zijn blog, maar vooral voor de rechtse jongeren (en ouderen) kunnen zijn stukjes heel leerzaam zijn. Zelfs ik heb meermalen gedacht: hoe kan hij dat nou schrijven, dat klopt toch niet? Of wel?
Het interessantst vind ik de sites van mensen die hun naam niet opgeven, en wier geslacht ook onbekend blijft. Zo is ‘Zeester’ een volkomen onbekende voor mij - ik weet niet eens of hij of zij een blog of zoiets heeft. Het lijkt me iemand die zijn/haar zinnetjes zorgvuldig componeert, er wordt niet met de pet naar gegooid, bedoel ik, zoals je wel ziet in alle Nederlandstalige blogs.
Ik ben vooral benieuwd of ‘Zeester’ een vrouw of een man is. Mijn gok is voorlopig: of een jonge man of een vrouw ‘van mijn leeftijd’, dus uiterlijk 41 jaar oud.
Stuur me een mail, Zeester! (Het hoeft natuurlijk niet, hoor. Maar ik ben zo nieuwsgierig als een uil. Een ouwe uil, je kenniet eens meer vliegen, roept iedereen, en daar heeft iedereen gelijk in.)
Hakbijlmoord (7)
Dank voor je reactie, Zeester. De dader was inderdaad een krankzinnige: hij zei dat hij op zoek was naar een Nederlandse ‘commando’. Die kon hij niet vinden, zei hij. Dus vond hij een willekeurige andere man in Roosendaal. Ik heb al gezegd dat het even goed een Canadees of Fransman had kunnen zijn, maar het was een Nederlander die daar zat. Ik vermoed tenminste dat hij daar zat, gezien de lengte van die krankzinnige (1.62 m).
Sites zoals Geenstijl hebben al gezegd dat de dader een links iemand zou zijn (‘wederom een linkse aanslag’ enzovoorts), maar dat lijkt me onzinnig. Dit soort krankzinnigheid gaat voorbij links of rechts, voor- of achteruit.
Blijft over: wat doen we met de man. Uitleveren zal niet zomaar gaan. Dus we moeten hem zelf opsluiten. In een gevangenis? Daar wordt hij alleen maar gekker dan hij al is. Hij moet maar meteen in een TBS-inrichting. Proberen hem te behandelen.
Maar de familie van het slachtoffer dan? Zullen zij dan geen wraak willen? Ik geloof het niet. De dader mag dan een Amerikaan zijn, ze zullen toch geen Amerikaanse toestanden willen in dit land. Ze zullen, uiteindelijk, wel toestemmen in een TBS.
Sites zoals Geenstijl hebben al gezegd dat de dader een links iemand zou zijn (‘wederom een linkse aanslag’ enzovoorts), maar dat lijkt me onzinnig. Dit soort krankzinnigheid gaat voorbij links of rechts, voor- of achteruit.
Blijft over: wat doen we met de man. Uitleveren zal niet zomaar gaan. Dus we moeten hem zelf opsluiten. In een gevangenis? Daar wordt hij alleen maar gekker dan hij al is. Hij moet maar meteen in een TBS-inrichting. Proberen hem te behandelen.
Maar de familie van het slachtoffer dan? Zullen zij dan geen wraak willen? Ik geloof het niet. De dader mag dan een Amerikaan zijn, ze zullen toch geen Amerikaanse toestanden willen in dit land. Ze zullen, uiteindelijk, wel toestemmen in een TBS.
dinsdag 11 september 2007
Arthur Japin
Ik zie hem net bij Pauw & Witteman, en ik weet opeens zeker dat de man niet kan schrijven. Die man is een acteur, geen schrijver. Hij pakt een onderwerp, waar ook vandaan, en daar schrijft hij over. Dit keer de Commanches.
Ook verder was deze aflevering van Pauw & Witteman een teleurstelling: Ehsan Jami, die zich ongecontroleerd uitliet over het moslimgeloof, en Mark Rutte. Die zou komen vertellen hoe hij het fileprobleem zou oplossen. U weet al waar dat op uitdraaide: meer wegen aanleggen. Juist het stomste wat je kunt doen. Je moet, als je tegen de files bent, eerder minder wegen voor de auto beschikbaar stellen. Die automobilisten moeten het zelf leren. Eenvoudige psychologie.
Ook verder was deze aflevering van Pauw & Witteman een teleurstelling: Ehsan Jami, die zich ongecontroleerd uitliet over het moslimgeloof, en Mark Rutte. Die zou komen vertellen hoe hij het fileprobleem zou oplossen. U weet al waar dat op uitdraaide: meer wegen aanleggen. Juist het stomste wat je kunt doen. Je moet, als je tegen de files bent, eerder minder wegen voor de auto beschikbaar stellen. Die automobilisten moeten het zelf leren. Eenvoudige psychologie.
Eshan Jami
Ik heb de boodschap van je steuncomité gelezen, Eshan. (Eindelijk heb ik je voornaam goed!) Ik heb vanavond ook Joost Zwagerman gezien op de tv. Die zei heel normale dingen over geloven en niet-geloven, zo gewoon dat ik dacht: maar waarom dan moet dit allemaal? Het is toch allemaal de gewoonste zaak van de wereld?
Als je van je geloof afvalt, val je van je geloof af. Klaar. Zo heb ik jarenlang geloofd dat de partij waar jij lid van bent, de PvdA, heel wat goeds kon brengen. Dat geloof ik niet meer, maar dat schreeuw ik niet van de daken af. Ik stem de volgende keer gewoon SP.
Zo kun je ook van het gereformeerd, of van het moslim, of van het hervormd zijn afstappen. Stilletjes, bedoel ik. Maak er geen ophef over.
Hoogstens kun je twintig of dertig jaar later eens een boekje schrijven over het moslimgeloof, zoals Maarten ’t Hart deed met het christendom.
Als je van je geloof afvalt, val je van je geloof af. Klaar. Zo heb ik jarenlang geloofd dat de partij waar jij lid van bent, de PvdA, heel wat goeds kon brengen. Dat geloof ik niet meer, maar dat schreeuw ik niet van de daken af. Ik stem de volgende keer gewoon SP.
Zo kun je ook van het gereformeerd, of van het moslim, of van het hervormd zijn afstappen. Stilletjes, bedoel ik. Maak er geen ophef over.
Hoogstens kun je twintig of dertig jaar later eens een boekje schrijven over het moslimgeloof, zoals Maarten ’t Hart deed met het christendom.
Jan Marijnissen
Marijnissen is een aardige vent, hij is ook een goed politicus. Toch begin je te twijfelen, soms. Op zijn website (die gewoon ‘Jan Marijnissen’ heet, u moet er maar eens naar toe gaan) staat vandaag een ‘telefoon’gesprek met een Brabants Statenlid van de SP. Dat Statenlid brengt Marijnissen het nieuws van het grote graaien daar. Hij zegt bijvoorbeeld (ik citeer niet, hoor) dat een bepaalde ambtenaar zo en zoveel jaar wachtgeld krijgt. Dan hoor je, eventjes maar, het snikkende geluid van Marijnissen. Dat lachende snikken doet hij daarna nog een keer. Alsof het geheel nieuw is, voor hem. Alsof het hem verbaast. Alsof de uitgekeerde bedragen nu toch wel de spuigaten uit lopen.
U moet er maar eens op letten als Marijnissen weer in de Tweede Kamer is, en het gaat over dit soort dingen. ‘Dat loopt de spuigaten uit!’ zal hij ongetwijfeld zeggen.
Ter sprake komt in dat ‘telefoon’gesprek ook het VVD- of CDA-kamerlid Van Beek of Ter Beek, ik kan geen namen onthouden. Die was eerst Statenlid in Brabant, meen ik, werd toen kamerlid maar bleef nog wel twee jaar wachtgeld ontvangen. Als dat zo is, Marijnissen, noem het dan gewoon even, desnoods tijdens een schorsing, en eis dat hij die twee jaar terugstort. Doet hij dat niet, dan begin je een rechtszaak.
U moet er maar eens op letten als Marijnissen weer in de Tweede Kamer is, en het gaat over dit soort dingen. ‘Dat loopt de spuigaten uit!’ zal hij ongetwijfeld zeggen.
Ter sprake komt in dat ‘telefoon’gesprek ook het VVD- of CDA-kamerlid Van Beek of Ter Beek, ik kan geen namen onthouden. Die was eerst Statenlid in Brabant, meen ik, werd toen kamerlid maar bleef nog wel twee jaar wachtgeld ontvangen. Als dat zo is, Marijnissen, noem het dan gewoon even, desnoods tijdens een schorsing, en eis dat hij die twee jaar terugstort. Doet hij dat niet, dan begin je een rechtszaak.
Hakbijlmoord (6)
De hakbijlmoordenaar te Roosendaal blijkt Carlos H., een 41-jarige Amerikaan van 1.60 meter lengte, wiens broer is gestorven en die sindsdien alles afkeurt wat de Amerikaanse overheid doet. Dus ook wat de Nederlandse overheid (die deed mee in Irak) doet. En die daarom insloeg op een 22-jarige, willekeurige man. Zijn slachtoffer had dus net zo goed een Nieuw-Zeelander of Canadees kunnen zijn.
Wat moeten we daar nu mee. Een duidelijk geval van krankzinnigheid. Daarvoor hebben we geen gevangenissen, daar hebben we TBS-inrichtingen voor.
Wat moeten we daar nu mee. Een duidelijk geval van krankzinnigheid. Daarvoor hebben we geen gevangenissen, daar hebben we TBS-inrichtingen voor.
Je hebt gelijk, Zeester
Dank voor je reactie op ‘Hakbijlmoord’, Zeester. Wat je zegt over de verantwoordelijkheid van de dader of zijn krankzinnigheid, lijkt me precies te kloppen. Wat de Dwarslezer beweerde, was meer vanuit de oplossingenkant gedacht, wat jij en ik beweren is meer gedacht vanuit het feit zelf.
Ik ben daar ook in geïnteresseerd, ja. De dader van de hakbijlmoord was een 41-jarige Amerikaan, zonder vaste woon- of verblijfplaats. Hij kende het slachtoffer niet. Hij pleegt de daad, en daar is de politie al om hem te arresteren. Dan heb ik verschillende vragen: waar heeft hij die bijl vandaan? Heeft hij al eerder op dat Roosendaalse station rondgehangen? Het afschuwelijke van de daad doet mij denken aan vergelijkbare incidenten in Amerika, waarbij metamphetamine-gebruik in het spel was. Of heeft de man al eerder soortgelijke misdaden begaan, in Amerika of in de ons omringende landen? Wenst hij misschien juist in Nederland opgesloten te zitten?
Ik ben daar ook in geïnteresseerd, ja. De dader van de hakbijlmoord was een 41-jarige Amerikaan, zonder vaste woon- of verblijfplaats. Hij kende het slachtoffer niet. Hij pleegt de daad, en daar is de politie al om hem te arresteren. Dan heb ik verschillende vragen: waar heeft hij die bijl vandaan? Heeft hij al eerder op dat Roosendaalse station rondgehangen? Het afschuwelijke van de daad doet mij denken aan vergelijkbare incidenten in Amerika, waarbij metamphetamine-gebruik in het spel was. Of heeft de man al eerder soortgelijke misdaden begaan, in Amerika of in de ons omringende landen? Wenst hij misschien juist in Nederland opgesloten te zitten?
maandag 10 september 2007
Discussie
Soms lopen discussies helemaal mis. Je begint bijvoorbeeld met te zeggen dat Mohammed indertijd een pedofiel was (hij trouwde met een 9-jarig meisje) of je zegt dat de koran verboden moet worden. Dan weet je wat voor reacties je krijgt. Zo’n discussie komt nooit meer goed.
(Dat verbieden van de koran werd trouwens geopperd door de Partij voor de Vrijheid.)
Maar soms ook gaat het goed met discussies. Zo hebben Dwarslezer en ik gisteren en vandaag gediscussieerd over de maatschappelijkheid van misdaden, om het zo maar te zeggen. Zie zijn http://dwarslezing.blogspot.com/ en de stukjes ‘Hakbijlmoord 1-5’ op deze blog (met zijn commentaren eronder).
Wie het eerste stuk van Dwarslezer leest, kan zich voorstellen dat daar iets tegenin te brengen was. Maar er was ook heel wat tegen mijn stukjes in te brengen, en dat deed Dwarslezer dan ook. We hebben allebei heel wat ingeleverd, en zijn uiteindelijk als vrienden heengegaan. Ging het maar overal zo!
(Dat verbieden van de koran werd trouwens geopperd door de Partij voor de Vrijheid.)
Maar soms ook gaat het goed met discussies. Zo hebben Dwarslezer en ik gisteren en vandaag gediscussieerd over de maatschappelijkheid van misdaden, om het zo maar te zeggen. Zie zijn http://dwarslezing.blogspot.com/ en de stukjes ‘Hakbijlmoord 1-5’ op deze blog (met zijn commentaren eronder).
Wie het eerste stuk van Dwarslezer leest, kan zich voorstellen dat daar iets tegenin te brengen was. Maar er was ook heel wat tegen mijn stukjes in te brengen, en dat deed Dwarslezer dan ook. We hebben allebei heel wat ingeleverd, en zijn uiteindelijk als vrienden heengegaan. Ging het maar overal zo!
Abonneren op:
Posts (Atom)
