Pneumotachografie

Dat zijn dingen die ik niet wist. Ik kende het woord niet eens: pneumotachografie. Maar je kunt dus, via de Lilly- of de Fleisch-methode, onderzoeken hoeveel longinhoud iemand heeft.

Ik schat dat mijn longinhoud, mijn capaciteit om in en uit te ademen dus, op 50% van het normale gemiddelde ligt. Terwijl ik echt nooit in het openbaar geschreeuwd heb. Nimmer opgewonden ben geraakt tijdens discussies. Wel heb ik Jakobs Volle Smaak halfzware shag gerookt, en dat schijnt een enorm verschil te maken.

Dienst Somberheid

Trots

Ik heb de laatste dagen weinig geschreven, ik heb bijvoorbeeld niets geschreven over mevrouw Verdonk’s ‘Trots op Nederland.com’. Hoezo trots? Waar moeten wij in godsnaam trots op zijn? We kunnen er hooguit trots op zijn dat we met 16 of 17 miljoen mensen, op zo’n kleine oppervlakte bijeen gedreven, nog geen oorlog gemaakt hebben.
De heer Pietersen, die over dit soort dingen heel duidelijke ideeën heeft, zegt: ‘Meneer Hoogeboom, u hebt helemaal gelijk. Je kunt op dit kleine stukje land, dat meestal nog ontstolen is aan het water ook, hooguit 9 of 10 miljoen mensen hebben. Ik noem de files alleen maar. Het parkeerbeleid. Het vliegverkeer. De openbare criminaliteit. De jongeren. Alles wijst er op: 10 miljoen mensen is al een hele hoop. Wat wij dus moeten doen, is emigreren. Naar Nieuw Zeeland, Australië, Canada. Naar plaatsen dus waar we het watermanagement naar Nederlandse standaard kunnen omhoog tillen. Australië heeft bijvoorbeeld, vooral in het midden, een geweldig drainageprobleem. Er valt al weinig water, en het water dat er valt, wordt niet zorgvuldig gebruikt. Men laat het vallen, and that’s it.’
Maar even gedacht op de korte termijn, vroeg ik hem.
‘Op de korte termijn ontstaan er hier vacatures natuurlijk. In de zorg. In het politieapparaat. Want wie emigreert er? De jonge, frisse werkman met zijn vrouw, die vaak als verpleegster werkzaam was. Maar er zijn nu al groente- en fruitwerkers uit Polen. Waarom halen we niet ook zusters , doktoren en politieagenten daar vandaan? Het Nederlands is een makkelijke taal, dus dat kan iedereen leren. Als je ‘Stop!’ zegt, weet iedere dokter dat hij de operatie moet stilleggen, en ook iedere politieagent dat het verkeersknooppunt stilgelegd moet worden. Ik zie daar geen problemen mee.’
Maar bent u niet bang dat bijvoorbeeld Polen helemaal zonder dokters komt te zitten?
‘Daar ben ik niet bang voor, meneer Hoogeboom. Ze krijgen daar, door de globalisering, automatisch doktoren uit de Oekraine, uit Wit-Rusland. Ik wed zelfs uit de Republiek China. Ik zou zelfs Chinese doktoren willen aanraden voor ons land, mits ze geen aanleg voor acupunctuur hebben, natuurlijk.’

Lynn Hassan

Via de Wetering Galerie kwam ik eerst op Scott Neary, die heel aardige prenten heeft. Toen ging ik naar SpuytenDuyvil, waar ik Lynn Hassan tegenkwam.

De liefde

Ik heb geen talent voor de liefde, het spijt me. Ik kan wel erg lekker koken, of ik kan soms een leuke opmerking maken of een leuk stukje schrijven - maar ik kan me moeilijk voorstellen dat ik op een vrouw verliefd zou worden. ‘Je bent ook al 54,’ zult u zeggen, ‘dus dan moet je niet meer zeuren.’ Daar heeft u een punt.
Ik kom hierop na het prachtige, het fantastische lied ‘Liefde is als een roos die niet verwelken zal’ door de geweldige zanger Denny Christian, u kent hem, u kent zijn formidabele liedkunst.
Ik ben in mijn leven driemaal verliefd geweest op een meisje: toen ik 12 was, was ik gek op een meisje van 10. Toen ik 19 was, werd ik gek op een vrouw van 22, En toen ik 25 was, werd ik gek op een vrouw van 26. Daarna is er nooit meer iets gebeurd. Geen blijvende verbintenissen, dat ook al niet.
Het zal te maken hebben met ‘mijn jeugd’, o zeker. Een te weinig vertrouwenwekkende relatie met mijn moeder, u weet wel hoe dat gaat.
Ik schrijf dit allemaal niet om u te laten merken dat ik een koude persoon ben. Morgenochtend rij ik meneer en mevrouw Visser weer door het dorp. Ik stop steeds als de buren voorbij komen met hun treurige verhaal, en dan probeer ik ze op te beuren. Hebben ze een grappig verhaal, dan lach ik. Ik zie de mensen graag ten uiterste gelukkig.
Ikvoel me dan ook zo bevoorrecht, Hadriana.

Dienst Somberheid

Mar d’r website

Goeienavond Hadriana.
Ik kijk deze hele week naar het snooker (’s middags Eurosport, ’s avonds en ’s nachts op BBC2). Ik kan daar echt van genieten, het is een prachtige televisiesport. Net als het sumo, ook zo’n mooie sport.
Kijk je nog wel eens naar Het Gesprek? Ik volg het niet meer zo. Ik vind het te amateuristisch, en de presentatoren, de vragenstellers, zijn mij teveel doetjes in plaats van scherpe critici.
Ik kreeg aan het begin van de avond een mail van Marja. Ze heeft een eigen website, schreef ze, waaraan ze een paar weken lang had zitten werken. Ze had hem ook, zowel bij Google als bij Yahoo, bovenin staan. Ik dus kijken en klikken. Ik krijg niets. Ik mail Mar terug: hoe héét je website dan? Waarvoor ga je hem gebruiken? Ga je er leerlingen mee werven? Dus ga je zeggen: een uur les kost zoveel euro?
Of ga je er interessante dingen mee doen? Bijvoorbeeld elke dag een nieuw stukje pianomuziek. Een rubriek ‘Mensen die ik geen les gaf’ (Glenn Gould, Horowitz, Rubinstein, Rachmaninov etc.) met een YouTube videootje erbij en een korte, leuke biografie. Enzovoorts. Als je een website maakt, moet je er ook iets aan dóen.
Ik moet haar antwoord nog krijgen.
(Als je ‘pianoles Alkmaar’ intikt, merk je wel dat het vanzelf gaat.)

Glenn Baxter

Via Edward Burtynski, waar Hadriana me op wees, kwam ik op Glenn Baxter.

Dienst Somberheid

Dienst Somberheid

Sumatraans gekruid

Goeiemiddag, Hadriana.
Als je een visje op z’n Sumatraans wilt kruiden, moet je je gasten natuurlijk eerst zeggen dat het een Sumatraans visje wordt. Vervolgens pak je je visje, je snijdt zijn ruggetje op een paar plaatsen in, en daar wrijf je wat citroengras, wat kurkuma, wat koriander en wat gemberwortel in. Pers een halve citroen uit boven de vis. Beetje olie erbij. Pak de vis in en doe hem in de oven. Of stoom hem, of stoom en bak of grill hem. Als je het laatste doet, ‘verpak’ de vis dan in paneermeel met een eitje en een lepel water. Dan in een koekepan met pinda-olie. Zeer heet bakken. Krijg je een lekker korstje van.
Ik heb gisteravond laat (tot half zes vanochtend) naar filmpjes van Monty Python gekeken, werd om half twaalf wakker en keek eerst op een blog die ‘Willem de Zwijger’ of ‘De Zwijger Spreekt’ heet. Die Willem schrijft goeie stukjes. Ik zal verder vandaag wel weinig doen. Ik ga snooker kijken op de tv.

Zalm

Goeienavond, Hadriana.
Ik heb een leuke avond gehad: ik ben wezen koken bij de buren. Dat zijn beiden iets oudere mensen, met wie ik het goed kan hebben. Ik had een paar stukjes zalm gekocht, lekker vers. Die heb ik ‘Sumatraans’ gekruid, vervolgens 5 minuten gestoomd en daarna in de koekenpan afgebakken. Daarbij broccoli met een ‘Indonesisch’ pepersausje en gebakken piepertjes. We hebben lekker gegeten, samen.
Na het eten gingen we naar mijn huis toe, want ze wilden mijn computer zien. Hoe dat werkt, en zo. Dus een kopje koffie gezet. Enzovoorts. Een leuke avond.
Ja, die Marcello lijkt een beetje op Vivaldi, daar heb je gelijk in. Het lijkt alsof een goede amateur zijn uiterste best heeft gedaan, vind ik. Zoiets.
En Ayaan is inderdaad een moedig, intelligent mens.

Ayaan

Dag Hadriana.
Ik weet niet of je Ayaan Hirsi Ali’s weblog (http://ayaanhirsiali.web-log.nl/) wel eens leest. Ze zit bij mij in m’n bookmarks, dus ik lees haar elke dag even. Ze schrijft eigenlijk nooit zelf op haar weblog, maar laat hem door anderen volschrijven. Ze heeft bijna elke dag wel één interessant artikel.
Ze kan straks ook haar mond wel houden, nu de christenhonden (samen met de PvdA) de smalende godslastering willen bestraffen. Dan moet ze stoppen met te zeggen dat Mohammed een hufter en een pedofiel was, want dan voelen sommige gelovigen zich gekrenkt.
Het worden, kortom, weer feestelijke tijden, Hadriana.
Nee, die aanhef ‘Chère madame Siloé’ dacht ik me herinnerd te hebben uit het boek van René Depestre.

Dienst Somberheid

Godverdomme!

Smalende godslastering mag straks niet meer. Je mag dus niet meer zeggen dat Mohammed een oorlogszuchtige, cultuurloze idioot was, of dat de almachtige God der christenen een ongelooflijke hufter was omdat Hij Zijn zoon liet kruisigen.
Deze waarheden mogen straks niet meer verkondigd worden, want de islamietjes of de christentjes zouden erover kunnen vallen.
Welnu, ik zal me van dat verbod niets aantrekken, en blijven zeggen wat ik vind. Dit is een vrij land. Spotten mag. Beledigen mag ook.
Beminde gelovigen, als u het daar niet mee eens bent, vertrekt u dan alstublieft. Lees niet verder. Gaat u maar fijn in uw bijbel of koran lezen.

Piepelen

Dag Hadriana!
Wat een leuke voornaam heb je, meid. Ik ging vanochtend naar Juffermans, dat is onze groenteboer, en ik was al snel aan de beurt, dus ik vraag om een paar stronken prei, en toen kwamen er een paar jongelui binnen die gelijk begonnen te dringen. Reuze vervelend, bestaan zulke jongelui nou ook in Voorburg? Ik hoop het niet voor je, ik hoop dat het daar wat beschaafder toegaat. Dus Lea zegt, Lea is het meisje dat bij Juffermans in de winkel staat, ze zegt: jullie zijn nog niet aan de beurt, jongens, ik ben met deze mevrouw bezig. Toen duwden die jongens me gewoon opzij! Ze piepelden me echt, zoals dat heet in het moderne Nederlands. Zegt één van die jongens: maar nou zijn wij aan de beurt, kijk maar. Toen werd Greta kwaad, ik zeg: Lea, een moment meid, ik loop even naar het politiebureau. Waarvoor?, vraagt die jongen. Ik zeg: ik moet daar even heen, jongeman, om aangifte te doen, en je begrijpt wel waarvoor! Toen werden die jongelui even stil. Ik zeg: bied je excuses maar aan aan Lea, dan praat ik nergens meer over. Dus toen kreeg ik mijn prei.
Je Greta.

DE WERELD van Henk P. Pietersen

Mensen vragen mij soms: is er wat van aan?

Van de astrologie?, vraag ik. Van de astrologie hoeft u niets te verwachten, mevrouw.

Ik ben een Weegschaal, dank u, ik ben net jarig geweest. Een Weegschaal, dat weet u, is een zeer evenwichtig, bezonnen, verstandig mens, die niet graag overgaat tot gepassioneerde oeverloosheden. Dat laten we over aan de Ram, die heel anders in elkaar steekt.

Het is mooi als je in zulke flauwekul kunt geloven. Ik geloof er niet in. Moet ik geloven dat een paar sterren samen een weegschaal vormen, dat ik op een bepaalde datum werd geboren, en dat ik daarom...? Toch zeggen bepaalde oetlullen dat.

Maar als ik die paar sterren nou een fluitketel zie vormen, en geen weegschaal? Of waarom zo ver kijken: ik zie een paar daken, een kerktorenspits en een ansichtkaart van een sinaasappelboom, en die vormen samen een weegschaal. Dat zeg ik. Een weegschaal, kijk maar. Zou u dat dan geloven? En als ik u tenslotte overtuigd heb dat u een weegschaal ziet, zou u daar dan ooit conclusies aan verbinden zoals ‘vasthoudend van karakter’ of ‘trouw in de liefde’?

Het is in het algemeen het beste om zelf na te denken. Goedemiddag, mevrouw.

Waarzeggen

Het tijdschrift Skepter heeft in de maand september de laatste aflevering van de rubriek ‘Stop de persen’. Daarin dit leuke stukje.
‘28 december 2006. De Provinciale Zeeuwse Courant pakt breed uit over helderziende Peter Seeland. Die voorspelt voor 2007: Máxima krijgt een zoon, de formatiepogingen CDA-PvdA-CU lopen stuk, er komen veel treinongelukken, we krijgen een lange en zonnige zomer, en Harry Mulisch krijgt de Nobelprijs voor literatuur.’
Dit berichtje staat tussen nog 40 of 50 berichtjes. Waaronder het bericht dat astroloog Simon Suiker adviezen gaf aan onder meer Nina Brink, Willem Holleeder, Oscar Hammerstein en Neelie Kroes. Dat berichtje eindigt op de volgende plezierige wijze: ‘Dat Kroes en dergelijke een astroloog raadplegen vindt men normaal.’
Hol naar uw kiosk om te kijken of daar nog een exemplaar van Skepter te vinden is, of kijk op www.skepsis.nl.

Dienst Somberheid

Antipuriteins (3)

Ik weet alweer wat ik zeggen wilde, Hadriana.
Kijk. Ik ben al jaren antichristelijk, antimoslim, anticommunistisch, anti-astrologisch en zo verder. Ik verfoei alle vormen van dogmatiek. Mijn lievelingstijdschrift is Skepter (kijk ook op www.skepsis.nl), dat er in wezen hetzelfde tegenaan kijkt.
Iedereen is natuurlijk vrij om te geloven wat hij wil, zoals ik de vrijheid heb om dat geloof belachelijk te maken. Dat doe ik ook af en toe, als ik me geroepen voel. Als iemand bijvoorbeeld zegt: ‘Er zijn wetenschappers die geloven in het creationisme’, dan voel ik me geroepen om te vragen: ‘Noemt u me de naam van één bioloog die in die flauwekul gelooft.’
Als iemand uitroept: ‘De homeopathie werkt!’ loopt hij de kans dat ik repliceer met ‘Zegt dokter Oetker.’
Bijna alle therapeuten en psychiaters die ik in de loop der jaren heb gesproken, waren van mening dat ik losser moest gaan leven en zo verder weg van de depressies zou geraken. Terwijl ik juist vind dat je er middenin moet gaan staan, erover moet lezen, moet schrijven, praten enzovoorts: dat is de enige manier om de ellende te bestrijden. Ken je vijand, dan kun je nog om hem lachen ook.
Zo sta ik in het leven, en zo stond ook H.L. Mencken in het leven.

Antipuriteins (2)

Goeiemo... goeiemiddag, Hadriana!
Ik las dat boek van Depestre rond 1990, denk ik, en het moet nog ergens liggen. Als ik het vind, ga ik het herlezen. Het was het laatste Franse boek dat ik gelezen heb, of nee, ik heb later nog ‘La vie mode d’emploi’ van Georges Perec in het Frans gelezen. O ja! En ik heb nog een boek van Raymond Queneau in het Frans gelezen, een jaar of vijf geleden.
Zeg ik allemaal omdat je reageeert als ‘Hadriana’, dat zul je wel begrijpen.
Je zegt in je reactie - ik krijg net je wikilijst van componisten binnen, waarvoor dank, maar ik zit gewoon uit een paar encyclopedieën namen te halen en dan te kijken of er ook video’s van zijn. Je kon wel eens gelijk hebben met dat orgelstukje: een kleiner orgel was misschien beter geweest. Mijn pianoleraar was ook organist in de Limmer katholieke kerk en ik luisterde soms naar zijn oefeningen. Hij speelde dan wel eens een stukje Bach en dan gingen ook alle registers open. ‘Feestelijk!’ zei hij dan. Ik was nog op een leeftijd waar je niets durft te zeggen, maar ik vond ook toen al dat het wel een onsje minder kon - je zegt in je reactie - hij heette Peter Rijs, mijn pianoleraar, het was een heel aimabele man en ook een goede leraar, ik heb vijf of zes jaar lang les van hem gehad. Hij had alles van Clementi, daar was hij weg van. ‘Le grand Muzio’ noemde hij hem. Ik kon daar maar niets van begrijpen - ik ben helemaal vergeten wat je gezegd hebt en wat ik zelf wou antwoorden.

Dienst Somberheid

De heer Hapsnee

‘Dan is het nu de beurt aan de heer Hapsnee van De Ongelukkigen van Nederland.’
‘Dank u, mevrouw de voorzitter. Het is een heel voorrecht om hier te mogen spreken.’
‘U zit in deze Kamer, meneer Hapsnee. Dus.’
‘Dank u voor deze interruptie, mevrouw de voorzitter. Dames en heren!, ik bedoel, mevrouw de voorzitter. De cijfers geven aan dat wij Nederlanders de gelukkigste burgers van de wereld zijn, samen met de Finnen, die het hoogste zelfmoordcijfer ter wereld hebben, en de Zweden, die het op één na hoogste zelfmoordcijfer hebben. Mevrouw de voorzitter, de cijfers geven ook aan dat een kwart miljoen Nederlanders op dit moment zeer ongelukkig is. Door depressie, door schizofrenie enzovoorts. Wat. Gaan. Wij. Daaraan. Doen, is mijn vraag, mevrouw de voorzitter. Ik zie een vertegenwoordiger van het CDA al opstaan.’
‘Ja, mevrouw de voorzitter. Daar doen wij toch al genoeg aan? Via de wet Quafogrizios, de wet Fribewas, de regeling KGOC en artikel 2 van de regeling SJAV?’
‘De heer Hapsnee.’
‘Dank u, mevrouw de voorzitter. Ik zou willen opmerken dat óndanks al deze wetten en regelingen er toch nog schrijnende gevallen zijn. Ik noem de 1700 zelfmoorden ’s jaars. De 20.000 pogingen tot zelfmoord ’s jaars. Dat zijn zulke hoge getallen, daar heb je een leger van doktoren, begeleiders, psychiaters en wat dies meer zij voor nodig, wil je die getallen omlaag brengen. Ik stel dus voor, gehoord de beraadslagingen: een ministerie, speciaal voor de ongelukkigen. Met een miljard euro kasgeld.’
‘Hoho, en waar is uw dekking?’
‘Meneer Hapsnee.’
‘Dank u, mevrouw de voorzitter. Ik snap dat u van de PvdA meteen zorgelijk gaat kijken, want u was het juist die die wetten en regelingen in het leven hebt geroepen. Kijkt u maar in de stukken. U was het, die de psychiatrische ziekenhuizen sloot, om maar iets te noemen. Een van de meest vergiftigende maatregelen van de 20ste eeuw.’
‘Ik protesteer!’
‘Meneer Hapsnee.’
‘Dank u, mevrouw de voorzitter, het is aan u en aan niemand anders te danken, dat ik hier niet in tranen uitbarst. Het is aan u van de PvdA, maar natuurlijk ook aan de VVD en het CDA te danken, dat nu jaarlijks een kleine 30.000 mensen dakloos zijn en rondzwerven. Dat moeten we repareren, heren. Er moet een eind aan komen. Ik heb gezegd.’

Schizofrenie

Hadriana heeft in haar blog (hadrianasspace.blogspot.com/) het getal van 160.000 schizofrenen genoemd. Dat getal klopt. Tel er nog eens 100.000 depressievelingen bij op. Dan hebben we een kwart miljoen zeer ongelukkige mensen in Nederland.
Dat is nog een lage schatting.
In welk, vraag ik, in welk partijprogramma staat iets ter ondersteuning van deze mensen? In geen programma. Er is niets van te vinden. We moeten dus bijna een partij oprichten, ‘De Ongelukkigen van Nederland’, die bij een volgende verkiezing de kiesdrempel ruim zou halen en in de Kamer terecht zou komen. Zodat we bij een volgend Kamerdebat de Kamervoorzitster kunnen horen zeggen: ‘Nee, meneer Tigchelaar. De beurt is nu aan de heer Hapsnee van De Ongelukkigen.’
Het zou niet helpen, maar je weet je ondersteund.

Dienst Somberheid

Antipuriteins

H.L. Mencken schreef: ‘Puritanism: the haunting fear that someone, somewhere, may be happy.’
Hij zegt in één zin wat je dus moet zijn: antipuriteins, antikatholiek, antimoslim, antipinkstergemeente enzovoorts, en dus vóór het wetenschappelijk denken en het denken in het algemeen. Vóór het borrelen met je buren (proost!), vóór het stamcelonderzoek, en ook vóór het recht op vrije meningsuiting. Vóór het recht op kwetsen en beledigen (van vooral de langgeteende andersdenkenden). Vóór het optimisme, dus.

Op papier gewreven

Klikt u maar eens op deze foto.

DE WERELD van Henk P. Pietersen

Er is enig ongemak geweest over onze toekomstige vorstin, die verklaarde: ‘de’ Nederlander bestaat niet. Ze had zeven jaar lang naar hem (of haar, haast ik mij toe te voegen) gezocht, en hem niet gevonden. Ik zou zeggen: als zelfs zij hem niet kan vinden, dan moet u ervan uitgaan dat hij ook niet bestaat.

We moeten dus op een andere manier gaan zoeken naar de Nederlandse identiteit. Kijk eens voor uw voeten. Wat ziet u daar: gras. Nee, u moet niet flauw doen en zeggen: asfalt. U ziet gras.

Ik durf te wedden dat u in uw jeugd in het gras hebt ternedergelegen om dat gras eens van nabij te bekijken. De kleine natuur-wetenschappers onder ons hebben zelfs de spinnetjes en torretjes in het gras zien lopen. De kleine sadistjes onder ons hebben de beestjes geplet. Maar werkelijk elke Nederlander kent deze jeugdervaring van het neerzijgen in het gras en eventueel het fluiten op een grashalm.

Daar hebben we dus op zijn minst een deel van de Nederlandse identiteit te pakken. Het is vreemd dat onze belangrijkste schilders het gras niet tot een bepalend onderdeel van hun kunstwerken hebben gemaakt.

Dienst Somberheid

Goede raad

Dag Zeester.
Of Hadriana, wat ik een veel mooier en veel treffender naam vind. Nu heb je weer niets op je eigen weblog geschreven. Je hebt mij wel een mail gestuurd, en je hebt ook diverse keren gereageerd op wat ik in mijn blog geschreven heb. Daar heb ik weer op gereageerd, zoals het hoort.
Maar je had toch veel beter, in algemene zin sprekend desnoods, op je eigen weblog iets kunnen schrijven? Over die BWV 1079 bijvoorbeeld zou ik iets geschreven hebben. Of ik zou iets geschreven hebben over Gould’s hekel aan handenschudden en verder contact met de mensheid, ik noem maar wat. En ik zou zeker iets geschreven hebben over die ervaring in het bos.
Je moet dat schrijven (dat je toch al vaak genoeg doet) ook een beetje, hoe moet ik het zeggen, onderhouden, zoals je een verslaving onderhoudt, bedoel ik. En waarom dan niet op een eigen weblog? Het hoeft toch niet steeds een ‘reactie’ te zijn op wat ik of iemand anders schrijft? (O ja, weet je nog hoe je mijn weblog hebt ontdekt?)
Wees er verzekerd van, niets ontgaat me, Zeester, dus ik reageer op jouw weblog of ik reageer op mijn weblog. Wil je daar eens over nadenken, dear Sister in the Arts, lief aangespoeld, tussen schelpen nederliggend, vijfarmig schepsel? (Hoor mij nou.)
Voor buitenstaanders: haar weblog vindt u op http://hadrianasspace.blogspot.com/.

Gould (2)

Hai Zeester.
BWV 1079, is dat niet met die ricercare erin? Ik meen me een uitvoering van Glenn Gould te herinneren, waarin hij dat heel zoekend speelde. Heb je die documentaires ook gevonden?

Zonder Wallonië

Geachte mevrouw Zeester.
Ik verwachtte wel dat iemand met uw naam zou begrijpen dat Zeeland in nood is. Kijk, we moeten niet alleen de Deltawerken afbreken, we moeten gelijk ook de bedijking aanbrengen. Natuurlijk. En baggeren uiteraard voor de nieuwe havens te Vlissingen, Colijnsplaat, Tholen en Grevelingen, die als het ware de voorposten worden voor Antwerpen en Rotterdam.
Zo zou ik het doen, bij een samengaan tot Vlaanderland. In dat samengaan zou ik niet het armlastige Wallonië willen betrekken. Wallonië zou ik aan Luxemburg aanbieden. Ik zou het conglomeraat Bruxelles er cadeau bij doen. Het Beneluxverband wordt dan het Vlaluxverband, maar verschilt niet van het huidige.
Van vliegveld Zavetem kunnen we natuurlijk nog steeds gebruik maken, maar voor de Antwerpenaars en in het algemeen de Zuidnederlanders en Vlamingen is een vliegveld ‘om de hoek’ toch handiger. Ik zou het vliegveld graag zien in Zeeuws-Vlaanderen, tussen Terneuzen en Axel.
Uw Henk P. Pietersen.

Gould

Goeienavond, Zeester.
Als je eens wat mooie en leuke dingen wilt horen, kun je de documentaires ‘Life and Times of Glenn Gould’ (5 YouTube video’s) en ‘Glenn Gould: the Russian journey’ (6 video’s) opzoeken. In de eerste documentaire (ze zijn allebei 50 of 55 minuten lang) kom je meer te weten over Gould’s neuroses (wat een vreemd, ouderwets woord, vind je ook niet?), in de tweede kom je te weten wat zijn Russische tournee in 1957 opleverde. Zo zegt een Russische pianolerares in 2000 nog steeds tegen haar leerlingen: als je Bach wilt spelen, luister dan eerst naar Gould. Een conservatoriumstudent zegt, ook in 2000: ik wil, maar dat kan ik natuurlijk niet, spelen zoals Glenn Gould. En dat komt allemaal door die ene tournee. En door zijn vele platen natuurlijk, die ook in de Sovjet Unie in recordaantallen verkocht werden en worden.
Heb je Gould’s partita no. 6 (in 3 video’s) ook al gehoord, Zeester? Dat is opgenomen vlak voordat hij stierf, in 1981 of zo.
Als je deze dingen niet kunt vinden, moet je het even zeggen. Dan geef ik per mail de eerste video’s door en dan vind je de rest vanzelf wel.
Het zal me benieuwen wat je vindt van Pietersen’s idee om de Deltawerken af te breken.

Dienst Somberheid

DE WERELD van Henk P. Pietersen

Intussen werden wij geïnformeerd over de kabinetskwestie te België, die langer duurt van u en ik verwachtten. Moeten, is mijn vraag, Vlaanderen en Nederland voortaan samengaan? En mijn antwoord is: ja!, al was het maar voor de toekomst van onze provincie Zeeland. Ik leg het u uit.

We hebben Rotterdam en Antwerpen, beide grote havengebieden. Daar tussenin ligt Zeeland: alleen bereikbaar voor de binnenscheepvaart. Ik weet wel, we hebben het Jaar van de Drassigheid 1953 gehad, het jaar waarin ik geboren werd, maar ook het jaar waarin besloten werd Zeeland tot Merenland te degraderen. Had men toen naar mij geluisterd, dan was deze kapitale fout voorkomen. Dan had men het gehouden bij eenvoudige bedijking ter wering van het zeewatergeweld.

Als men dat gedaan had, zou er ook geen land ‘gewonnen’ hoeven worden in de buurt van de Rotterdamse haven, omdat dat land er al was: vlakbij, in Zeeland. U begrijpt al waar ik heen wil varen: Zeeland zou een rijke provincie geworden zijn, als havenprovincie.

Bij een samengaan van Vlaanderen en Nederland in de nieuwe natie Vlaanderland (vlag: rood wit blauw met de Vlaamse leeuw erop) zullen onze zuiderburen ongetwijfeld vragen gaan stellen over de Deltawerken. Moet dat wel zo?, zal men zich afvragen. Moet dat niet afgebroken worden? Moet Zeeland niet een havengebied worden, samen met Antwerpen en Rotterdam?

Daar komt nog bij dat men een luchthaven voor Vlaanderen nodig heeft. Dat kan ook in Zeeland en zal dus de overlast van Schiphol danig doen verminderen.

Hadriana

U moet eens naar http://hadrianasspace.blogspot.com/ gaan, waar onder meer interessante dingen gezegd worden over een gedicht van Wordsworth. Ik kan het me zeer goed voorstellen: je loopt door een bos, hebt daar ‘bepaalde ervaringen’ (je denkt daar, zoals het in mijn geval zou zijn, aan mislukte verliefdheden of aan je overleden ouders of aan de paddestoel links of aan de overhangende tak ter rechterzijde), je leest jaren later een gedicht en je hebt dezelfde gedachten weer.
Hoe komt dat? Dat vraag ik me af. Dan moet het toch een, ik zou bijna zeggen, stormachtig goed gedicht zijn. Dat gedicht van Wordsworth is inderdaad een machtig gedicht, het is prachtig. Het is veel beter dan welk gedicht ook van een Fransman, Duitser of Nederlander uit die tijd. Uit welke tijd ook, trouwens.
Het gekke is: ik heb dat gevoel niet. Ik kan het wel hebben met een enkele regel Shakespeare of een enkele regel van, noem eens iemand, Georges Perec (als ik door Haarlem of Amsterdam loop, som ik soms, de é’s en è’s vermijdend, een zinnetje van hem op uit ‘La Disparition’ en er zijn zinnen uit zijn ‘La vie mode d’emploi’ die heel geschikt zijn voor een wandeling in Parijs) - maar verder heb ik er geen gevoel bij.
Ik moet nodig eens bij Hadriana naar dat gevoel informeren. Niet omdat me iets dwars zit, maar omdat ik het wil weten. Ik wil weten wat ze dacht in dat bos, en wat ze toen, jaren later, dacht bij het lezen van dat gedicht.

Dienst Somberheid

BWV 828

Ik heb net Partita no. 4 (BWV 828) door Glenn Gould zitten beluisteren (ook via YouTube). Die kende ik al van hem, maar wat vroeger, en ook veel slepender gespeeld dan hij doet op deze video uit, ik meen, 1981. Ronduit schitterend, je moet er ook maar eens naar luisteren. Vooral de sarabande en de gigue zijn prachtig. Wederom: ze mogen tegenwoordig Berzjoedski of Yang Yang heten, bij de meester komen ze lang niet in de buurt.
De vraag is: als Bach nu geleefd zou hebben, zou hij dan naar Glenn Gould geluisterd hebben? Ik geloof dat hij naar niemand anders zou luisteren.
Je hebt gelijk, Zeester, dat is inderdaad het ergste van het ergste: bewegende beelden. En weet je wat ook heel erg is: muziek! Dat je de mensen die je weblog lezen, ongevraagd muziek ‘aanbiedt’. Alsof de mensen niet zelf ook hun muziek kunnen draaien! Van hun eigen keuze!
Dat soort dingen komt omdat de mensen denken dat tv en radio mooi zijn. Dat moet dan ook allemaal in hun weblog. Fout gedacht.
Ik ga nu even naar Pauw & Witteman kijken.

Glenn Gould

Glenn Gould is een fantastische pianist. Ik heb hem leren kennen, in 1980 of ’81, via mijn zus Marja. Dat was net in de tijd dat ik Bach ging waarderen, Händel, Telemann enzovoorts. Dus het paste precies, die kennismaking. En nog steeds vind ik: Bach moet gespeeld worden door Glenn Gould, en door niemand anders.
Hij heeft ook stukken van Brahms, Britten, Beethoven en hoe heten al die B’s, opgenomen. Daar hoor ik Glenn Gould niet, dat vind ik zijn minste werk. Hij hoort Bach en consorten te spelen. Zoals hij bijvoorbeeld de aria da capo speelt, het laatste stukje van de Goldberg Variaties: dat is zo’n simpel stukje muziek, en niemand evenaart hem daarin. Maar ook in de snelle, flitsender stukjes is hij soms verbluffend. Wederom: geen pianist heeft hem sinds zijn dood geëvenaard.
De vraag is dan: hoe komt dat? Er zijn zat genoeg technisch perfecte pianisten, er zijn zat genoeg zeer muzikale mensen. Ja, maar er zijn niet genoeg eigenwijze mensen, pianisten die als Gould stoppen met in het publiek optreden bijvoorbeeld, en zich werpen op het werk in de opnamestudio. Waar je een fragmentje 100 keer kunt overdoen, net zo lang tot je het perfect hebt.
Ik ben een jaar of 17 lang zetter geweest, in verschillende drukkerijen. Ik kijk nog steeds wel naar weblogs (of naar het potje pindakaas op je ontbijttafel, ik kijk overal naar) met het idee: het klopt niet, maar wat is er nou mis mee? Meestal is er mis mee dat men in zo weinig mogelijk ruimte zoveel mogelijk informatie wil proppen. BibliOdyssey is een zeer goed vormgegeven blog. Maar eigenlijk is er nog teveel op te zien. ‘Hadriana’s Space’ en ‘Ben Liegt Nooit!’ komen aardig dicht in de buurt van wat ik ideale blogs zou noemen. Technisch gesproken dan, hè.

Dienst Somberheid

Zetter

Hallo Zeester.
Ja, leuk filmpje was dat, hè. Ik heb net de hele middag zitten genieten van Glenn Gould (een paar partita’s, Kunst der Fuge, Goldberg Variaties, vooral die laatste: ze vormen voor mij het hoogtepunt van de barok, dat valt dus in 1981) en weet je waar ik dat allemaal vond? Op YouTube! Dat is echt een goudmijn.
Een zetter is een man of vrouw die werkt in een drukkerij (of in een zetterij), en die niets van doen heeft met het rauwe, ongedisciplineerde, uitsluitend oerlawaai producerende drukproces. Nee, hij doet het werk voordat er gedrukt kan worden. Hij maakt de pagina op, dat wil zeggen: welke kleuren erop komen, welke lettertypen, welke corpsen (grootten van de letters), waar de foto’s moeten komen, met hun onderschriften. Enzovoorts. Dat bedenkt hij allemaal, en een half uur later heeft hij een pagina klaar.
Tenzij er ook ‘typografisch vormgevers’ werken. Dan heeft een zetter niets te zeggen, en doet hij precies wat de vormgevers hem opdragen. Voor de centen, dat spreekt. Want leuker is het om de dingen zelf te bedenken.
Ik zei net: een zetter is..., maar ik bedoel eigenlijk: was. Omdat werkelijk iedereen het kan tegenwoordig, met het gemak van de computer.
Maar dat is dus een zetter.

Goed zo, Zeester!

Dank voor je mailadres, ik ga nog even op zoek naar een mooi filmpje. Dat doe ik morgen pas, hoor, want ik ga zo naar bed met Le Carré.
Ik heb je blog natuurlijk meteen in mijn bookmarks gezet. Wat je schreef over de verantwoording van je werkuren is inderdaad verschrikkelijk. Dat moest ik ook doen toen ik nog zetter was. Toen draaide het erop uit dat we ons per kwartier moesten verantwoorden. Maar ik heb die formulieren nooit ingevuld, net als jij, met als gevolg dat ik nooit overwerkgeld kreeg en me elke maand bij de boekhouder moest melden, want het gaf problemen, zei hij. Ze wilden me wel ontslaan, geloof ik, maar daar verzette zich tegen dat ik een nogal goeie zetter was.
Dat soort formulieren wordt alleen gebruikt, maar dat wist jij ook wel natuurlijk, om kolonnes mensen te werk te houden, die niet op een andere manier gebruikt kunnen worden.
In Ede mocht die poster niet opgehangen worden. Blote vrouw. Wij bewoners van de Randstad denken soms dat alles wel kan, maar niet alles kan, vergis je niet. Er zijn in de provincie gaten, waaruit de kerkratten weer tevoorschijn komen.

Van Greta

Dag Zeester.
Het was me wel weer een dag, hoor. Henk is uit het ziekenhuis en hij begint meteen te schrijven aan zijn nieuwsrubriek. ‘Vernieuwen! Maar rustig beginnen! Rustig!’ hoorde je hem steeds in zichzelf praten. En een uurtje later zat hij plaatjes op internet te zoeken, dat doet hij door gewoon strand, zand, bezem of hoelahoep in te tikken, en te kijken wat er komt. Er komt altijd wat, is Henks filosofie, in het klein.
Ik ben maar aan het eten begonnen. Ik heb chili con carne gemaakt, maar met gesneden kipfilet in plaats van gehakt, want gehakt vindt Henk opeens niet zo lekker meer. Dus gesneden kipfilet, een paar uitjes, een rode paprika, een blikje bruine bonen, een blikje tomatenpuree, een stukje prei, wat kruiderij erdoorheen en toen was het wat te dik, dus heb ik er een paar ons water doorheen gedaan. Maar we hebben lekker gegeten. Rijst erbij.
Henk kan weer gewoon eten, met zijn kaak, maar kussen gaat nog maar met mate. Maar dat zal ook wel weer goedkomen. Hij heeft vroeger jazztrompet gespeeld.

Dienst Somberheid

Da’s ook raar

Dag Zeester.
Da’s ook raar dat je een filmpje niet kunt krijgen. Maar hoe zit het dan met YouTube? Of zit het hem erin dat je de Windows Media Player niet op je computer hebt? Of ook Apple QuickTime niet, heet dat, geloof ik. Of een Linux-ding?
Ik heb als eerste op mijn Olidata computer gezet: een reeks van Google-dingen, waaronder de blogs (find blogs on your favorite subjects), Google Earth, YouTube, Scholar Search, en nog een rijtje van dingen, die ik ooit nog wel zal gebruiken. Als ik jou een video stuur, bijvoorbeeld per mail, dan kun je hem toch wel draaien?
Als je Het Gesprek wilt zien, kun je ook op www.hetgesprek.nl terecht. Vanavond was het trouwens waardeloos: een uur praten met een paar mannen over Ajax, en daarna kwam er een uur met een heer Dick Pels, een man die ik niet vertrouw en naar wie ik niet goed kan luisteren.
Oja, je vroeg me laatst of ik je mailadres had. Dat had ik, ja, maar ik heb je adres weer gewist, nadat ik alle McFerrintjes enzovoorts bewaard had. Dus als je me je mailadres weer kunt mailen, dan graag.

Dit mag niet in Ede

DE WERELD van Henk P. Pietersen

We moeten de neuzen allemaal dezelfde kant op hebben, zeggen de heren partijleiders soms. Daarmee bedoelen ze: u moet gladjes achter mij gaan staan, dan komt alles goed. U moet vooral niet zelf nadenken. Dan loopt alles slecht af.

Hoe verkeerd gedacht.

Zou het nou zo’n kwaad idee zijn om een politieke partij op te richten (de Praktische Partij Nederland) met vier of vijf punten: meer buslijnen, meer treinlijnen, meer zorg, beter onderwijs. Daar heeft de PPN haar deskundigen voor, maar de fractie wordt natuurlijk groter. De leden der fractie moeten ook meestemmen over Afghanistan, de katholieke kerk en haar pedofielen, hangjongeren in de vrije ruimten der Randstad, de WAO, het bestrijden van de algehele somberheid enzovoorts.

Ik zou het heel redelijk vinden als al zulke kwesties fractieNON-disciplinair werden. Laat iedereen maar zelf beslissen. U zult zien dat het geluk der Kamerleden enorm toeneemt, en zal afstralen op de rest van ons volk. Hetgeen HOERA ook de bedoeling is.

Sándor Márai

Dat is een interessante schrijver, Zeester. Ik heb een paar artikelen gelezen over hem en over ‘De kaarsen branden op’ (wat de letterlijke vertaling blijkt te zijn van de titel die nu bij ons ‘Gloed’ heet). Ik zal eens bij bol.com kijken of zij ‘Gloed’ hebben.
Je moet ook eens kijken op http://www.hetkanwel.net/, Zeester. Die hebben een artikeltje over het onderwijs en de creativiteit. En dan moet je doorklikken naar de video, die is fantastisch.
Je vraagt hoe het met Greta is. Met Greta is het goed, ze bereidt zich voor op Henks thuiskomst, vanmiddag. En daar bereid ik me ook op voor. Ik heb al zitten denken: moet hij niet een eigen blog krijgen. Dat doe ik maar niet. Teveel werk. Ik houd hem op mijn eigen blog en ik zorg wel dat zijn bijdragen er iets anders zullen uitzien dan mijn of Greta’s bijdragen. Waarover hij gaat schrijven, weet ik nog niet zo goed, en ik weet ook nog niet of hij het dagelijks zal doen.
Ik lees nu ‘Call for the dead’, een vroege roman van John le Carré, die wel nooit tot zijn beste romans gerekend zal worden, maar die toch heel leesbaar is.

Vrouwelijke hersenen

Sándor Márai of Marái, dat klinkt wel erg Hongaars. Nee, ik ken zelfs zijn naam niet. De enige Hongaar die ik een beetje ken, is György Konrád. Of nee, er was ook nog een Hongaarse romancier uit de jaren twintig van de vorige eeuw, zijn naam is me ontschoten. Die had ook titels zoals ‘Gloed’, ‘Vuurzee’ of ‘IJskoude’. Ik zal je Sándor eens opzoeken en kijken waar ik zijn boeken kan vinden.
Dank je voor je empathische compliment. Maar ik geloof zeker dat ik meer vrouwelijk dan mannelijk ben ingesteld. Neem nou de manier waarop ik iets leer, bijvoorbeeld Word op mijn computer. Ik kijk daarvoor niet in een handig leerboek, ik probeer gewoon alle toetsen uit, op de bonne fooi. Dat lijkt een beetje op het vrouwelijke redeneren. Een man redeneert: als A, dan B. Een vrouw redeneert heel anders: als A, dan misschien bijvoorbeeld C, D en E. O ja, en ook Y en Z! En dan ook B, ja. Vooruit.
Vrouwen zien de dingen wat breder dan mannen, ben ik overtuigd. Dat is ook de reden waarom ik liever met vrouwen praat dan met mannen: vrouwen praten simpelweg meer.
Begin jaren tachtig woonde ik in Alkmaar en ik zat daar op een Leesclub. Alle leden van die club waren vrouwen, behalve ik. Je las een boek, en een week later praatte je over dat boek. Ik herinner me een keer toen ik ‘Onder professoren’ van Hermans eens onder het mes had en aan flarden heb gesneden. Het was altijd een gezellige boel, bedoel ik maar te zeggen, en het zou veel minder gezellig zijn geweest als er meer mannen aanwezig geweest zouden zijn. Die zouden gezorgd hebben voor meer orde en regelmaat op die avonden.
(Je hebt gelijk, ik bedoelde Mark Mieras.)

Frans Bauer

Goeiemiddag, Zeester.
Het is moeilijk zo een broer te hebben. Het is een goeie jongen hoor, er zit geen kwaad in, maar ik zou niet weten waar ik het met hem over moet hebben. Van de één twee drie vier vijf zes zeven zusters en één broer heb ik eigenlijk alleen nog geregeld contact met Marja, de pianolerares.
Maar hij was wel degene die me aan de computer heeft gebracht. Ik heb nog zeer lange tijd gewoon brieven op papier zitten tikken en was daarmee uiterst tevreden, totdat mijn broer een ouwe computer kwam brengen met een even ouwe printer (die ik nog steeds heb). Op die ouwe computer heb ik Word, Excel enzovoorts geleerd - dat leren ging me makkelijk af: ik ben jaren zetter geweest - en ik kocht in maart van dit jaar een Olidata computer. De mogelijkheden zijn zo onbeperkt dat ik makkelijk hele dagen achter de computer zou kunnen blijven.
Ik heb trouwens vanochtend op Nederland 1 dat boekenprogramma van de VPRO gezien. Dat ging deze keer over het boek ‘Ben ik dat?’ van, als ik me goed herinner, Mark Maries. Het was heel interessant. het ging bijvoorbeeld over het verschil in hersenen tussen mannen en vrouwen. Vrouwen hebben gemiddeld zo’n 15% minder hersenen dan mannen, twee ons minder hersenen. Dat maakt een vrouw niet minder intelligent, want juist het empathische deel van hun (jullie, bedoel ik) hersenen is veel krachtiger dan bij mannen. Jullie gaan veel beter met de mensen om, waar wij mannen ‘Knettergek!’ roepen en overgaan tot de orde van de dag.
Ja, ik niet, maar mannen in het algemeen.
En zo had die Maries meer twijfelachtige dingen te melden. Ik moest even naar de wc, halverwege het programma, net toen hij begon te spreken over de ambitie, die ook in de hersenen zat, dus ik weet niet hoe dat afliep.
Voor zover ik het kan overzien, heb ik typisch vrouwelijke hersenen.

Dienst Somberheid

Daar ben ik weer, Zeester

Het was mijn buurvrouw inderdaad, ze klopt altijd tien of vijftien keer op mijn deur (mijn bel is al zes jaar stuk, en ik vind het wel goed zo). Dat Nederland 4 heeft een paar mooie zenders. Ik heb het ontdekt nadat mijn broer zei dat er zo’n 8000 zenders te bekijken zijn op je computer, ik ben vergeten op welke site dat is. O ja, er bestaat ook nog www.joost.com, spreek uit (naar het schijnt): zjoest dot com. Joost heeft ook een aantal zenders, waar je gratis naar kan kijken. Ik weet niet welke.
Maar ik heb Nederland 4 dus ontdekt nadat mijn broer met dat grote aantal zenders kwam. ‘Daar kun je ook naar kijken,’ zei hij.
‘Maar een Nederlandse zender?’ vroeg ik.
‘Nou, er bestaat wel Nederland 4. Daar moet je wel van houden, hoor.’
Mijn broer vindt bijvoorbeeld Frans Bauer een geweldige zanger.

Nederland 4

Hallo Zeester.
‘Wij Zijn De Baas,’ zeggen ze nu op de tv. De baas waarover dan? Ikzelf ben bijvoorbeeld uitsluitend de baas over mijn boekenbezit en over de inhoud van mijn koelkast.
Wat heb ik vandaag zoal gedaan. Vandaag: niets gedaan, niets uitgevoerd. Zelfs nauwelijks in een boek zitten lezen. Ik heb vanmiddag nog even gekeken naar een tenniswedstrijd tussen Justine Hénin en Jelena Jankovic, en daarna naar het Pot Black Snookertoernooi te Sheffield, daarna heb ik een simpele maaltijd in elkaar geschroefd, en daarna ben ik naar Nederland 4 gaan kijken. Die hadden in de afdeling ‘Geschiedenis’ een documentaire over mevrouw Ceauçescu. Kijk jij ook wel eens naar zulke dingen, Zeester? Of naar een ander Nederland 4-kanaal, Cultura? O ja, op Nederland-e, de kennis- of wetenschapszender, ook van Nederland 4, zag ik nog een leuk programma uit 1999 waarin Ronald Plasterk in 15 stapjes uitlegde wat er zo interessant is aan zijn werk als geneticus. (Alles is te vinden op www.nederland4.nl.)
Er wordt op de deur geklopt door, vrees ik, mijn buurvrouw. Dus ik stop even. Tot straks.

Aan: Het Gesprek

Luister jongens, jullie hebben prachtige televisie. Daar gaat niets van af. Maar waarom moet het in godsnaam samengaan met dat koopjesprogramma? Dat is toch dramatisch?
Waarom sluiten jullie geen deal met, ik noem maar wat, Mezzo? Dat heeft dezelfde doelgroep.
(Verder, Karel, is het inderdaad jammer dat je geen vergroting krijgt als je op mijn schedelfoto rechts klikt, en wel meestal grotere foto’s krijgt als je op andere foto’s klikt. Ja, zo is het, de wereld is schandelijk ingedeeld.)

Teveel ‘Ben’

Daar heb je gelijk in, Zeester. Ik had van het Greta-bericht ook al spijt toen ik het ‘publiceerde’. Ik had beter moeten nadenken, daar komt het op neer, beter moeten schrijven. Daar zal ik ook met Henk P. Pietersen mee moeten uitkijken. Hoe die rubriek gaat heten? Ik denk nu: ‘DE WERELD van Henk P. Pietersen’.
Zijn meningen zijn natuurlijk contrair, ze slaan bijna nooit ergens op, en da’s makkelijk om te schrijven (vind ik, tenminste), maar soms lijken zijn meningen op de mijne of op de jouwe. Dan wordt het moeilijker. Dan moet ik strikt in zijn rol blijven.
In elk geval moet hij één keer per stukje een aggregaat-flater slaan.

Dienst Somberheid

Kaakklem (2)

Dag Zeester.
Nee, dat woord is het goeie. Ik wist nooit dat het met tetanus te maken had. Kaakklem is het goeie woord voor die contraptie die je ingeopereerd krijgt, en die er natuurlijk na een paar dagen, of soms na een paar weken weer uitgeopereerd wordt.
Ja, dat is het gekke aan die grijze kat, die ik natuurlijk ook gezien heb, net als Greta. Die is totaal mak. Vertrouwt alle mensen. Gaat zo op zijn rug liggen om geaaid en gekroeld te worden. En als je na een minuutje kroelen stopt, staat zij ook op, draait zich om en loopt kalmpjes weg.
Weet je hoe ik op de naam Meppel kwam? Ik ken een man, hier uit Egmond aan Zee, met een bouvier die Haarlem heet. Echt, ik verzin er geen letter aan. Haarlem! Maar Meppel vind ik nog beter, als hondenaam, omdat ze goed luisteren naar woorden met scherpe klinkers. Meppel komt ook naar jou toe als je ‘Krenten!’ of ‘Jampot!’ zegt. Ze horen die è-klank en de oortjes gaan al omhoog.
Ik woonde een jaar of vijftien geleden achter een kunstgalerie in Egmond aan den Hoef, ik vertel je daar later nog wel meer over. De galeriehouder had een Mechelse herder genaamd ‘Kruisboog’, gekker kan een mens het niet verzinnen, maar het was zo. Toen kon die galeriehouder niet meer uit lopen gaan met die hond, want hij had last van zijn benen. Toen zei ik, ik loop wel met hem. Ik dus met Kruisboog de duinen in en plezier maken enzovoorts. Maar je kon hem niet roepen, hij reageerde gewoon niet. Toen heb ik gewoon maar twee keer in mijn handen geklapt (eerst met hondesnoepjes erbij), en toen kwam het lieve beest wel.

Kkklm

Dag Zeester!
Grijze poezen hebben iets sjieks. Ik ken er een die altijd ’s ochtends in de buurt van de supermarkt te vinden is. Zo mak als wat, je komt aanlopen en hij gaat op zijn rug liggen. Gewoon op straat! Dan knuffel ik hem wat en dan zeg ik: ‘Nou weer naar pappa en mamma’ en dan gaat hij weer. Je moet zeker weer een poes nemen, schat, dat is goed voor die poes en ook goed voor jou, tenzij je allergodinges bent, dat zijn de mensen tegenwoordig omdat ze niet in de modder hebben gespeeld toen ze klein waren. Dat is echt waar hoor, ik las het in de krant.
Toen Henk net in het ziekenhuis lag, ging ik ’s middags op bezoek. Zeg ik: ‘Wat heb jij nou aan je hoofd, Henk?’
‘Kkklm,’ zegt Henk. Hij kon niet zo goed praten.
‘Wat?’ vraag ik.
‘Kkklm,’ zegt Henk weer.
‘We doen even dat televisiespelletje. Hoeveel lettergrepen?’
Henk wees er twee aan.
‘En de eerste lettergreep?’
Henk wijst op zijn kaak, dus ik begrijp ‘Kaak’.
‘En de tweede lettergreep?’
Dus Henk pakt uit zijn pakket dat ik had meegebracht een pot aardbeienjam, en hij maakt de bewegingen van ‘rijmt op’. Het duurde nog wel even voordat ik eruit was, maar vooruit.
Greta.

Kaakklem

Goeienavond, Zeester.
Ik zocht naar dat woord, maar ik kon er niet opkomen. Dank dus. Nu kan ik er nog een grapje over maken, tussen Henk en Greta. Ja hoor, ik ben vannacht om drie uur weer naar bed gegaan, en toen viel ik meteen in slaap. Vanochtend weer fris uit de veren, gedoucht, ontbeten en in een boek zitten lezen, ‘De Nederlandse en Vlaamse literatuur vanaf 1880 in 250 verhalen’, samengesteld door Joost Zwagerman, een boek dat ik vorig jaar kocht. Het is het dikste boek dat ik in huis heb, maar ik had er nog geen letter in gelezen. Blijkt dat ik de meeste verhalen al eens heb gelezen en dat ikzelf een heel andere keuze gemaakt zou hebben. Van zeg Mulisch, Hermans, Reve, Bob den Uyl zou ik heel andere verhalen hebben gekozen, ik zou van hen ook méér verhalen hebben opgenomen. Toch blijf je lezen. Het is altijd leuk om andermans keuze te beoordelen.
Ik hoorde weer een mailpiepje, dus ik weer even kijken. Ik geloof dat Greta er weer aan komt met een briefje, dus ik stop er nu mee.

Dienst Somberheid

Pietersen over het nieuws

Ik denk dat de meeste mannen (en vrouwen) het er over eens zullen zijn: het zijn niet de breedknieën die het in het vrouwentennis voor het zeggen hebben. Ik ken er maar twee: Tatjana Golovin en Sharon, nee Serena Williams. De hele rest van de Top 50 is puntknieïg en dat is ook het mooist voor een vrouw. Het mannentennis zie ik zelden, maar daarvan is Roger Federer Puntknie nr. 1. Maar ik wou het eens over de purperreiger hebben, want die zou worden bedreigd door de windmolens bij Steenwijk. Eerder al zouden de trekvogels last hebben van de windmolens op zee, er zouden er duizenden van sterven. Dat blijkt niet zo te zijn: de vogels gebruiken hun verstand en vliegen er rustig overheen. Dat zullen de purperreigers ook doen en je vraagt je dan ook af wie het verhaal van die bedreiging van de purperreigers in de wereld heeft gebracht. Het zal wel eenzelfde soort dierenliefhebber zijn als de man die vanochtend 25 koeien in een vrachtwagen propte in Durgerdam. Vanavond eet ik flexiotarisch: spinazie met een eitje en gebakken piepertjes, met vooraf een groentesoepje en als toetje een bakje yoghurt met aardbeiensaus.
GRETA PIETERSEN-HANEMA.

Ik kon weer niet slapen...

Door allerlei geluksgevoelens, hoor. En ook doordat ik dacht: godzijgeloofd heb ik geen lenzen! Die moet je uitdoen, ’s nachts, als je uitgelezen bent, terwijl ik mijn bril gewoon neerleg, en klaar, ik slaap. Maar nu dus niet.
Ik vraag me af wat er in het hoofd omgaat van Henk P. Pietersen. Heerlijke raadsels! Ik denk, maar ik kan het helemaal mis hebben, dat hij de wereld als het ware alfabetisch gaat indelen. Dus dat Sarkozy pas bij de S aan bod komt, Putin bij de P enzovoorts. Dat hij begint met ‘De toestand te Armenië’, tweede artikel ‘De toestand te Boezjoekistan’ en zo verder tot en met ‘De toestand te Zoekjwas’, waar inderdaad een groot verzet is.
Maar weten doe ik niets, de heer Pietersen komt pas maandag uit het ziekenhuis en tot die tijd vult zijn vrouw Greta de ruimte. Graag gegeven, hoor, Greta. Zet ’m op.

Dienst Somberheid

Eenzaamheid

Want we zitten hier eigenlijk om de eenzaamheid te bestrijden. Om wat minder alleen te zijn. Ik heb vanavond mijn eten gehaald in de Plaza, dat is de cafetaria, recht tegenover me. Wat doe jij zoal, Ben?, werd me gevraagd. Nou, ik zit op internet, zei ik. Op een blog. Is dat niet vreselijk allenig? vroeg hij.
Toen zei ik: helemaal niet!
(Ik had geen zin om te zeggen: met Zeester kun je nooit eenzaam zijn.)

Schelp

Je had het goed, Zeester. Ik wou een plaatje waarin je je kon terugtrekken, en ik dacht: dit plaatje heeft die eenzaamheid. Ik hoop dat je die niet voelt, dus eigenlijk is het een rot idee van me, dat plaatje.

Stok

Dag Zeester!
Gelukkig maar dat meneer Hogenboom niet blind is, maar waarom had hij dan een blindenstok? Is dat misschien omdat hij dan de ruimte krijgt? En je moet me ook eens vertellen of hij er ook grapjes mee maakt, dus dat hij bijvoorbeeld per opzet opbotst tegen een kinderwagen en dan ‘Oeps!’ zegt, of dat hij tegen een lantaarnpaal loopt en ‘Pardon, meneer’ zegt. Want die meneer Hogenboom, daar kun je veel van verwachten, geloof me. De raarste dingen. Henk zegt nu ook: die meneer Hogenboom is een zéér verstandig mens.
Je moet weer een poes nemen, joh. Poezen kunnen goed tegen alleen zijn, het zijn eigenlijk eenzame dieren.
Greta.

Het Gesprek

Het was weer een prachtige avond televisie. Op Het Gesprek tenminste. Eerst al een fantastisch interview met Catherine Keijl, daarna kwam Efsan Jami, daarna kwam er een andere ex-Iraniër en zonet is er een schitterend Theodor Holman-interview geweest.
Huub Stapel, die Catherine interviewde, deed het fantastisch. Hij kan het echt, interviewen. Dat geldt nog meer voor Theodor Holman, die er in slaagt meer uit de ondervraagde te halen dan die man zelf dacht. Efsan Jami blijkt, helaas, een opblaaspop te zijn - het is goed dat dat eens goed naar voren kwam. Die ‘andere ex-Iraniër’ is een man die ik hoogacht, maar wiens naam ik nooit kan onthouden.
En nu hoor ik mijn mailpiepje, dus daar ga ik even naar kijken.

Defrilliberen

Goeienavond, Zeester!
Ja, het was leuk hè in het ziekenhuis, u was met meneer Hogenboom. Wat loopt hij moeilijk, vindt u ook niet, nog met een blindenstok ook, dus zegt u eens: hoe goed zijn zijn ogen? Ik heb min 4 links en min 5 rechts op mijn bril zitten, dus ik ben slechtsziend, maar blind te moeten zijn lijkt mij het allerergste. Ik ben natuurlijk wat langer gebleven want Henk moest zijn eten opeten, en ik kan u zeggen: hij is een andere man! Hij zei een paar dagen geleden nog: Het maakt niet uit wat ik schrijf, dat ellendige wijf zal er wel weer tegenin gaan! Maar nu heeft hij u gezien en zijn mening is geheel omgekukeld. En met meneer Hogenboom is het ook weer helemaal goed. Henk vindt het toch zo prachtig dat hij het nieuws gaat duiden (als enkermen of zoiets), daar is hij ook voor geboren, ik weet het.
U vroeg naar dat defrilliberen, en ik heb dat nog even nagevraagd in het ziekenhuis. Dat kun je niet zelf doen, blijkt, maar dat moet je even laten doen door je buurman en dan kun je ondertussen zelf even de ambulance bellen, voor als je naar het ziekenhuis moet. Of je belt naar de dokter, want je moet iets hebben van de apotheek.
Tot ziens, Zeester! Heeft u ook zelf katten of honden?
Greta.

Dienst Somberheid

Middagje uit

‘Het was me het middagje wel, Zeester.’
‘Dat mag je zeggen.’
‘Heb jij die vent op het perron gezien, die zomaar tegen het stationsgebouw stond te pissen?’
‘Nee.’
‘En toen hij klaar was, kwam er een mevrouw met een Afghaanse windhond langs, en die hond staat stil, ruikt even en begint die pis op te likken.’
‘Dat heb ik ook allemaal niet gezien, want ik was naar jou op zoek.’
‘Je vond me snel.’
‘Logisch. Zoek naar man met beschaafd voorkomen en een blindenstok, had je geschreven, en zodra de trein aankwam stond je te zwaaien met die stok.’
‘Ik zwaaide niet, ik wenkte. Het was vooral mijn beschaafde voorkomen dat je opviel.’
‘Dat ook, Ben. Dat ook.’
‘En Pietersen viel je ook mee?’
‘Die viel me enorm mee, ja. Hij glunderde helemaal toen je zei: wat ik mis, is een man voor het nieuws. Een G.B.J. Hiltermann. Toen zag je hem nadenken en een minuut later zegt hij: dat kan ik wel doen, ja. En toen jij, alsof er een last van je schouders was afgenomen, zeggen: Godzijdank!’
‘En jij bijna dansen: Hij doet het! Hij doet het!’
‘En Pietersen zegt dan doodkalm: uiteraard, dat is geen probleem voor Henk P. Pietersen. En toen kwam mevrouw Pietersen binnen.’
‘Greta.’
‘En die begint haar man te voeren. En ze begint met een eindeloos verhaal over mannen met kaken die niet zelf meer kunnen eten, of wat ze ook vertelde.’
‘Maar het is wel een lief mens. Ze praat enorm veel, maar ze is lief. Ze is ook lief voor dieren.’

Pietersen over het nieuws

‘Meppel! Kom dan, Meppel!’ En daar komt hij al aan, ons fijne schnauzertje, ons heerlijke keffertje, onze schat van een hond. Kom ’s even hier, jongen, want het is Wereld Dieren Dag vandaag en dan moet jij even flink gekieteld worden. Jajajaja! Kieteldekietel! En daar komt Blauwtje ook al aangelopen. Blauwtje is onze poes, die is 9 jaar geleden zomaar binnen komen lopen. Ik zat op de bank aan mijn breiwerk en hij komt naast me op de bank zitten en wat doet hij? Slapen. Poten vooruit, hoofd ertussen en slapen. Ik had nog een blikje zalm dus dat doe ik op een schoteltje en ik doe er een schoteltje water naast en toen is Henk nog diezelfde middag om een professionele kattebak geweest en toen zaten Henk en ik later naast elkaar op de bank en toen zei hij: ‘Hebben we toch nog een kind.’ En toen kuste hij me, wat ik hoop dat hij straks ook weer gaat doen, want hij ligt met zijn kaak in het ziekenhuis.
En viereneenhalf jaar geleden kregen we ons tweede kind: Meppel. Meppel komt uit Havelte, dat ligt in Drente. Maar je kunt een hond niet Havelte noemen, dus zei Henk: ‘Dan nemen we een plaats in de buurt. Meppel!’ Een mooie hondenaam, vindt u ook niet?
Dus! Ik denk dat ik maar aan de sperzieboontjes ga vanavond.
GRETA PIETERSEN-HANEMA.

Free Burma

Pietersen over het nieuws

U zult begrijpen dat mijn man nog in de lappenmand ligt (hij ligt met zijn kaak), dus u begrijpt wel dat ik zijn taken overneem. Henk geneest altijd enorm snel, dus u zult zijn bijdragen zeer binnenkort tegemoet kunnen zien, zoals hij zelf zegt: ‘Zkr wl’, en u ziet wel: hij is aan de beterende hand.
Gelukkig maar. Maar de diverse reacties op mijn vorige bericht hebben mij toch wat getrotseerd. Daar ging het over het kussen waar Henk misschien niet meer toe in staat is. Niet over het ziekenhuiskussen waar hij misschien niet zo gemakkelijk op ligt.
Het gaat mij om het kussen dat hij MIJ niet meer kan doen, misschien. Dat zullen de dames of heren wel begrijpen. Of hij dat nog wel kan, straks.
GRETA PIETERSEN-HANEMA.

Heerlijk, Zeester!

Als je het niets had gevonden, zou ik het niet meer geweten hebben. Ja, dan zou ik nog mooie plaatjes en wat mooie praatjes hebben laten zien - maar voor de rest? Ik zou voor de ‘kat z’n kut’ hebben gewerkt.
Zullen we maar afgesproken hebben, enzovoorts, op het station van Alkmaar te staan (fresia in de linkerhand ter herkenning), naar het ziekenhuis gegaan te zijn voor de vreselijke ontmoeting met de heer Pietersen - weinig dingen zullen heerlijker zijn om te beschrijven, o chère Zeester! - en zullen we maar afspreken dat Henk Pietersen zijn rubriek ook voortaan heeft?

Pietersen over het nieuws

Ik ben blij dat de rubriek begint, want mijn man ligt in het ziekenhuis met zijn been in het gips, maar dat is nog niet zo erg, het is vooral zijn kaak waar hij voor ligt. Zijn been, dat geneest wel, maar zijn kaak is veel gecom, hoe heet dat. Dat is véél gecomplecieerder, echt. Daar moesten ook van die stalen ondersteuningsdingen in, dus ik weet niet hoe het gaat met het kussen.
Maar: zorgen voor morgen! Dames en heren, het nieuws!
Het belangrijkste nieuws is toch dat er defillibreerapparaten zijn, voor in uw wijk! Iedereen heeft er toegang toe, als je zélf bij wijze van spreken een hartstilstand krijgt, dan ga je naar dat punt toe en dat doe je snel, effe rap bedoel ik, hupsakee, en dan defillibreer je jezelf even, je krijgt even een klap maar hup, maar dan heb je weer een leven gered.
Bij wijze van spreken, bedoel ik.
GRETA PIETERSEN-HANEMA.

Dienst Somberheid

Oh, zeker wel!

Hij zal staan (liggen, bedoel ik) glimmen, Zeester! Hij zal het heerlijk vinden, dat aanbod om de nieuwe Hiltermann te worden!
Daar is geen vijandigheid meer, reken daar maar op. Daar is opeens innige vriendschap! Je moet ook rekenen dat zijn vróuw, Greta, de woordenkanon om het maar eens onplezierig uit te drukken, er ook nog een zegje in krijgt. Henk kan bijvoorbeeld eens een dagje ziek zijn, dan moet zij invallen: ‘Ik spreek nu namens mijn man Henk, die griep heeft, omdat hij vanochtend weer veel te vroeg naar buiten ging, maar Bush die kan er ook wat van! Hij ligt nu doodziek in bed, mijn man bedoel ik, maar ik heb hem een ouderwetse knapperdeken gegeven, dus wie weet knapt hij nog op. Bush heb het weer helemaal goed gedaan in Irak, dames en heren....’
(Wat een knápperdeken mag wezen, weet ik ook niet.)
Maar zo ongeveer heb ik het in mijn hoofd. Ook heb ik natuurlijk in mijn hoofd de reacties van een zekere dame, waarop meneer Pietersen dan weer reageert. Enzovoorts.
O, mocht het toch bijval krijgen!

Dienst Somberheid

Arme Pietersen...

Dag Zeester.
Ik dacht al dat je het niet leuk zou vinden, en ik mis de man ook. Ik wil helemaal geen oorlog met hem, ik ben het hoogstens met hem oneens. Jij ook.
Ik ben gistermiddag en vanochtend bezig geweest met die ledenvergadering, en hoe langer ik ermee bezig was, hoe vreselijker ik het vond.
Vanmiddag kreeg ik een idee. Wat zou jij ervan vinden om mij te vergezellen naar het ziekenhuis, de heer Pietersen een schaaltje bonbons te overhandigen, en hem voor te stellen om dagelijks een nieuwsrubriek te vullen. Bijvoorbeeld geheten: ‘Pietersen over het nieuws’. Dat zal echt zijn interesse hebben. Het wereldnieuws, maar net zo goed nieuws over een verongelukt konijn.
Het voordeel is dat ik me daar niet mee bezig hoef te houden (behalve in commentaren, als hij te ver gaat, maar dat spreekt vanzelf) en een ander voordeel zijn jouw eventuele commentaren.
Wat denk je daarvan, Zeester?

Dienst Somberheid

Het Gesprek

Ik luister nu al vanaf 19.00 uur naar Het Gesprek, en ik heb me nog geen minuut verveeld. Het gesprek tussen Kluun en Harry Mulisch was heel aardig, en nu was het gesprek met Maxime Verhagen ook nog eens aardig. Een enorme aanwinst op de tv, of beter gezegd op mijn computer.

Dienst Somberheid

Beterschap!

Snelle beterschap toegewenst, Pietersen!

Uiteraard doen we de ledenvergadering pas als je weer bij ons bent.

De voorzitter

Tiny

Ben Hoogeboom

Sorry, Zeester

Ik heb meneer Pietersen even uitgeschakeld, want ik vond dat ik teveel ‘weggaf’. Bovendien kan hij des te charmanter optreden op de ledenvergadering, met zijn been in het gips. Het maakt het wat moeilijker voor mij, maar dat komt wel goed.
Nu kan ik op mijn gemak schrijven aan zijn aanval, en vooral aan mijn stuk over de schoonheid. Daar wil ik een serieus stuk van maken: wat die schoonheid precies is, en hoe het helpt bij depressies.
Sorry dus, Zeester.

Bericht van mevrouw Pietersen-Hanema

‘Geachte voorzitter,
Vanochtend ging mijn man douchen in de badkamer, want dat doet hij elke ochtend, en ik hoorde hem praten: ‘Leden! Wat de heer Hoogeboom zich permitteert, is gruwel-’ en toen viel hij stil, dus ik ga kijken en daar lag hij en nu moet hij een paar dagen in het ziekenhuis liggen met zijn gebroken been (zijn linker, net onder de knie, die toch al zwak was) en met een kaakfractuur, want hij viel met zijn mond op het zeepbakje en ik had al tegen hem gezegd dat dat zeepbakje meer naar rechts moest, voor de veiligheid, maar nee hoor, dus nou ligt hij daar, in het ziekenhuis bedoel ik, en hij vroeg me of ik u zou willen vragen om de ledenvergadering een weekje uit te stellen, want mijn man is verhinderd, gelukkig heeft hij al zijn tanden nog.
Greta Pietersen-Hanema.’

Bericht van de heer Pietersen (8)

‘Geachte mevrouw Zeester.
U heeft me voor een blunder behoed, waarvoor dank! Ik heb het even opgezocht op het ‘internet’ en daar bleek dat het ‘Melkmeisje’ van Johannes Vermeer is! Een duivelse streek van meneer Hoogeboom, want hij plaatste die nare cartoon precies na mijn vergissing met dat ‘Gezicht op Leiden’. Hij spót dus eigenlijk met mij!
Terwijl hij had gezegd dat hij alleen leuke en mooie plaatjes zou plaatsen, om ons arme depressievelingen te ondersteunen. U begint al wel te snappen vanuit welke hoek de wind der aanval zal blazen, op onze volgende ledenvergadering. En nu plaatst hij ook nog een plaatje van een depressieve kerel aan een tafel. Wat moeten wij daar nu mee, is mijn vraag.
Nee, de heer Hoogeboom heeft heel wat uit te leggen!
(Spotten is een vervelende, typisch mannelijke bezigheid, mevrouw Zeester. De spotter doet er voor de vorm wat zelfspot bij, en denkt zo dat hij weer quitte staat. Maar dat staat hij niet, want de bespotte tegenpartij heeft hij benadeeld. Bijvoorbeeld de kunstkenner, de Vermeer-liefhebber.)
Gelukkig lees ik in uw brieven geen spot, alles komt uit een warm hart.
Uw toegenegen Henk Pietersen.’

Dienst Somberheid

Fluisteren...

Dag Zeester.
Ik heb net naar Pauw & Witteman zitten kijken. Daar was ook Frits Barend te gast, die iets kwam zeggen over Het Gesprek, de tv-zender die morgen van start gaat. Kluun (die een schrijver is, naar ik hoorde) interviewt Harry Mulisch, dat krijgen we morgenavond, en we krijgen nog meer lange gesprekken. Heerlijke tv, kortom: twee mensen tegenover elkaar, de één vraagt iets, de ander antwoordt. Zo eenvoudig moet het ook zijn, vind je ook niet?
Ik ben zo’n beetje aan het schrijven voor die meneer Pietersen zijn aanval. Dat is nog helemaal niet zo makkelijk. Hij moet in zijn rol blijven (verkeerde woorden gebruiken zoals ‘samenlevingsaggregaat’), ik heb alweer een beetje spijt van zijn liefde voor het Nederlandsche levenslied, maar alla. Het moet niet te gek worden, want zijn aanval moet toch een redelijke basis houden. Ik zoek eigenlijk nog naar een paar plaatjes voor de Dienst Somberheid, waar hij zijn pijlen op kan richten.
De aanval eenmaal geplaatst, moet ikzelf met een tegenaanval komen. Die moet ik ook nog schrijven, en dat is natuurlijk veel makkelijker. Mijn lijn zal zijn: wat goed is voor een normaal mens is ook goed voor een somber mens, en andersom. Wat mooi is, is nu eenmaal mooi.
Het leuke is ondertussen wel dat we beiden iemand anders spelen: ik speel meneer Pietersen, en jij speelt ‘jezelf’ (en helpt mij zo het afstotende karakter te vormen van meneer Pietersen).
Maar nu spreek ik als Ben, en ik fluister je mijn dank toe voor je laatste zin: ‘Dnk jwl.’

Bericht van de heer Pietersen (7)

‘Geachte mevrouw Zeester.
U heeft gelijk met ons huwelijk. Het zou niet werken, hoewel elke relatie natuurlijk haar pijnlijke momenten kent. Maar ik reken er niet op dat ik een zo vreedzaam en zo prachtig nummer als ‘Ik verscheurde je foto’ van Koos Alberts zou kunnen opzetten. U vindt het gehum van die negerboy, hoe heet ie, Tommy McFerrin - die overigens geen noot heeft geschreven van zijn ‘muziek’ - u vindt dat gehum en geneurie prachtig. Nou ja, ieder zijn smaak.
Ik heb nog even gekeken in mijn vorige briefje en u heeft gelijk. ‘Het melkmeisje’ is niet een formidabel schilderij van Rembrandt van Rijn, maar van Peter Paul Rubens. Vergissinkje. Evengoed is het misselijk van de heer Hoogeboom om met zo’n nationaal topstuk te spotten. Spotten is trouwens over het algemeen fout, een waarheid die nog niet tot de heer Hoogeboom is doorgedrongen.’

Dienst Somberheid

‘De Fluisterende Vrouw’

Ik stel me voor dat het de vertaling is van Women Talking Softly. In dat boek wordt bijvoorbeeld beweerd dat fluisteren iets typisch vrouwelijks is, uiteraard zonder met enige bewijsvoering te komen. Ook is het onsmakelijke harde lachen iets typisch mannelijks. Vrouwen genieten in stilte.
Vrouwen zijn, daar komt het op neer, een beter soort mannen. Dat is de boodschap van dat boek, waar ik het maar zeer ten dele mee eens kan zijn: er zijn mannen, en ongetwijfeld ook vrouwen, die ik op een kilometer afstand van mij wens. En er zijn mannen en vrouwen (onder wie ik ook u, Zeesterreke, reken) voor wie mijn deur altijd open staat.
Jammer dat dat boek niet bestaat.

Bericht van de heer Pietersen (6)

‘Geachte mevrouw Zeester.
Wij moeten maar niet gaan huwen of een samenlevingsaggregaat aangaan, want wij zouden de hele dag ruzie maken. Als ik Mieke Telkamp opzet (‘Waarheen, waarvoor?’) of het nummer ‘Oei babbeloeba’ (ik weet even niet meer van wie dat is, ik dacht Eddy Christiani), dan zijn de poppen al aan het dansen.
Heeft u de laatste Dienst Somberheid al gezien? Dat vind ik zo ingemeen van de heer Hoogeboom! Om het ‘Melkmeisje’ zo belachelijk te maken, nota bene hoort dit schilderij van Rembrandt tot de nationale kunstcanon! Ik vind dat de heer Hoogeboom wederom de plank flink misslaat.’

Het Gesprek

Morgen beginnen ze met Het Gesprek, wel zo ongeveer de ideale tv-zender. U vindt hem als u even kijkt op www.hetgesprek.nl.

Dienst Somberheid

Bericht van de heer Pietersen (5)

‘Geachte mevrouw Zeester.
U heeft helemaal gelijk, het was uiteraard Johannes Vermeer’s schitterende doek ‘Gezicht op Delft’. Zo ziet u wat een overvolle agenda kan doen met je geheugen en concentratie.
U kent Marianne Weber niet! Zij bekleedt, met haar gouden stemgeluid, een ereplaats in het Hollandse levenslied. Een ereplaats die was opengevallen toen Saskia & Serge van het toneel verdwenen. Speciaal haar lied ‘Schrijf me nooit geen mooie brieven meer’ is aangrijpend.’

‘Why Men Don’t Iron’

Dat is de titel van een boek, ongetwijfeld in de lange reeks van boeken over het verschil tussen man en vrouw. (Ik zit al jaren te wachten op een boek De fluisterende vrouw.)
Ik ben een man, en ook ik strijk mijn kleren niet. Toen ik uit huis ging, kreeg ik van mijn moeder een strijkplank en een strijkijzer cadeau. Ik heb die dingen nooit aangeraakt, want ik vond strijken onzinnig. De enige dingen die je zou kunnen strijken, zijn je overhemden. Maar die hang ik, als ze gewassen en opgedroogd zijn, aan knaapjes. Ik dacht eerst nog dat één overhemd per knaapje de oplossing zou zijn, nu doe ik er vijf of zes over mekaar heen aan een knaapje. Zo hang je als het ware de kreuken eruit.

Bericht van de heer Pietersen (4)

‘Geachte mevrouw Zeester.
U hebt al wel begrepen dat ik mij niet bezighoud met l’Arte dell’insocuzientane (de kunst van het beledigen), een kunst die u zeer na aan het hart gaat, blijkens uw brieven aan mij.
Ik heb mij overigens vergist in mijn vorige brief. Daar vermeldde ik van Johannes Vermeer het schilderij ‘Gezicht op Haarlem’. Dat moet natuurlijk het wereldberoemde doek ‘Gezicht op Dordrecht’ zijn. A minor slip of the pen, die men mij maar vergeven moet omdat ik druk ben met het voorbereiden van mijn speech voor de ledenvergadering.
André Rieu noemt u. Dat is inderdaad een van mijn lievelingsviolisten. Ik zou nog Marianne Weber kunnen noemen als een van onze grootste zangtalenten.
Onverschrokken in oktober blijft uw
H.P. (Henk) Pietersen.’

NASA: 2007-09-28

Slak

Die slak die, tja, tuba speelt. Dat vind ik zo’n allemachtig mooi idee. En zo schitterend getekend ook. Een perfect antidepressivum.

Bericht van de heer Pietersen (3)

‘Geachte mevrouw Zeester.
Wacht u maar af, wacht u maar af! Op de ledenvergadering zal alles uitkomen. En wat mijn muziekkeuze betreft: de Maastreechter Staar staat bovenaan! Ook het Urker Mannenkoor mag er wezen trouwens! Ook mijn kunstkeuze zou u misschien verrassen: ik ben een groot liefhebber van Potter (zijn ‘Stier’ natuurlijk) en van Johannes Vermeer (zijn ‘Gezicht op Haarlem’). U begeeft zich dus op glad ijs door mij zomaar als een cultuurbarbaar te classificeren.Op glad ijs, zei ik. Daar kunnen we wederom een leuk grapje van maken: bevroren sloot. Man staat op de oever en begeeft zich op het ijs. Man glijdt uit! Op zijn gat!!!’